Και μετά τον ξέχεσε το σύμπαν όλο, ως όφειλε, αν με ρωτάτε.
Αλλά, στο διά ταύτα, βρεθήκαμε πάλι σαν τις συμπεθέρες να συζητάμε γα τον κοινωνικό εκφασισμό.
«Εκφασίστηκε η κοινωνία, συμπεθέρα μου».
«Καλά τα λες, συμπέθερε».
Τώρα εκφασίστηκε; Πάει καιρός. Έβγαλε στη φόρα τα κακά της χρώματα. Πάει καιρός. Το μακεδονικό; Η ακροδεξιά του Κυριάκου; Ο πινοσετισμός των εγχώριων νεοφιλελεύθερων; Πάει καιρός.
Εκφασισμός, λες και μας ήρθε ουρανοκατέβατος. Όλοι μιλάμε για αυτόν κι όλοι αναγνωρίζουμε τα αίτια και τα αιτιατά.
Ή σχεδόν όλοι. Γιατί η Νέα Δημοκρατία αρνείται να πάρει μέρος στη συζήτηση. Αρνείται και το ίδιο το φαινόμενο. Και ο Ζακ και οι νεκρές γυναίκες είναι μεμονωμένα περιστατικά για την ΝΔ. Και τα Βίλια και η Κόνιτσα, είναι ακρότητες για την ΝΔ.
Αλλά εκφασισμός δεν είναι, γιατί από αυτόν τον κόσμο ψαρεύει, εκεί ποντάρει για τη νίκη της.
Αλλά σα να μη μας παίρνει για άλλη χασούρα, ούτε χρόνου και κυρίως, ούτε ανθρώπων.
Πολιτικοί ταρίφες είναι, τι είναι. Επικίνδυνοι σε μία χώρα σκούρων αποχρώσεων.
(Υ.Γ: Προς τιμήν του ο ΣΑΤΑ διέγραψε αμέσως τον οδηγό ταξί ως μέλος του σωματείου από την στιγμή που ανακοινώθηκε η είδηση για τη νεκρή (πλέον) γυναίκα που αιμορραγούσε. Και θα… λέρωνε το ταξί)
