Νόρα Ράλλη / εφσυν / 5/2/2022
Είχαμε εκλογές στην ΕΣΗΕΑ. Κατ’ αρχάς, ΕΣΗΕΑ σημαίνει Ενωσις Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών -αλλά μην το πάρεις και τοις μετρητοίς. Είναι και συντάκτες που εργάζονται σε ιστοσελίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις… Βασικά, όσοι δουλεύουμε σε έντυπες εφημερίδες παίζει να ‘μαστε και μειοψηφία πλέον. Οπως και να ‘χει, και ιστορία έχει η ΕΣΗΕΑ και δύναμη (κι αυτό μην το πάρεις τοις μετρητοίς: δύναμη είχε περισσότερη, αν θέλει όμως την ξανακερδίζει. Θέλει όμως;). Πάντως, ιστορία έχει. Το 1914 ιδρύθηκε, όχι γιατί ο συνδικαλισμός ήταν στα ντουζένια του τότες, αλλά γιατί πέθανε ένας δημοσιογράφος στην ψάθα και μπήκε η αλληλοβοήθεια στο κάδρο (όπως και ο ίδιος φαντάζομαι).
Είχαμε, λοιπόν, εκλογές στην ΕΣΗΕΑ. Και πήγα. Και είδα. Ανθρώπους να τρων σουβλάκια. Πιο πριν, είχα δει μόνο μιας συγκεκριμένης παράταξης αφίσες και μπάνερ. Και ρώτησα αν αυτό ήταν σωστό. Και μου είπαν μα και μου. Κατάλαβα πως αυτοί είχαν λεφτά να το κάνουν, αυτοί το έκαναν. Ωστόσο, πραγματικά ήταν σαν να ήταν μόνο μία η υποψήφια παράταξη. Κι εμένα αυτά κάπως δεν!
Πάμε στα σουβλάκια -δηλαδή, εκεί που περίμενες να ψηφίσεις. Μία συνάδελφος διαμαρτυρόταν, γιατί, ενώ δεν είχε πληρώσει το μέσο που εργαζόταν τις εισφορές της, η ΕΣΗΕΑ δεν την ενημέρωσε (λάθος) κι έπρεπε να πληρώσει 300 ευρώ και, ενώ τα πλήρωσε, τότε της είπαν πως και με 10 ευρώ έναντι θα μπορούσε να ψηφίσει (πάλι λάθος). Και της φώναζαν να μη φωνάζει κι από πάνω (εντελώς λάθος)! Μπαίνω κι εγώ. Ψηφίζω. Και βγαίνοντας λέω: «Στο εξωτερικό, δεν υπάρχει έκθεση και μουσείο που να πληρώνουμε ως δημοσιογράφοι -κάτι που δεν ισχύει στην Ελλάδα». «Και γιατί να μην πληρώνουμε;», μου λέει η επικεφαλής εκεί μέσα.
Σωστό! Κατ’ αρχάς, ως γνωστόν (τοις πάσι!), οι ξένοι είναι μ@λ@κες κι εμείς πανέξυπνοι. Κατά δεύτερον, σαν πάει ο εργολάβος να μπει στην οικοδομή, πληρώνει είσοδο. Οπως κι ο γιατρός στο χειρουργείο. Γιατί να μην πληρώσει και ο δημοσιογράφος, ενώ πάει να κάνει τη δουλειά του;
