iloveithaki.gr, 12/1/2026
ένα σημείωμα ζωής, από τον νιόνιο τον μανιά του μήδη.
γιατί ρε γαμότο
να μην μπορούμε να ζήσουμε
πιο ήσυχα.
πιο χαρούμενοι.
γιατί να βασανίζουμε τον εαυτό μας
σαν να μας χρωστάει κάτι η ζωή
κι εμείς να της το ζητάμε με τόκο.
ζητάμε όλο και πιο πολλά.
περισσότερα πράγματα.
περισσότερες εμπειρίες.
περισσότερες αποδείξεις ότι αξίζουμε.
και πάλι
άδειοι.
δεν ελέγχουμε τη διάθεση.
θέλουμε τσιγάρα.
ποτά.
θόρυβο.
να σβήσουμε λίγο το μέσα μας.
να μη σκεφτούμε.
τίποτα δεν μας γεμίζει.
τίποτα δεν φτάνει.
κρεμόμαστε από όνειρα.
από ψεύτικες ελπίδες.
θρησκείες.
φιλοσοφίες.
ιδεολογίες.
όλα βοηθητικά.
δυο πράγματα φταίνε.
είμαστε ατελείς.
και φθαρτοί.
κι αυτά
δεν διορθώνονται.
γι’ αυτό θέλουμε πάντα
να ξεκινήσουμε από την αρχή.
να αλλάξουμε ζωή.
να αλλάξουμε εαυτό.
και πάλι
τα ίδια κάνουμε.
ίδια εικόνα.
ένας άνθρωπος μόνος.
στην κουζίνα της ζωής.
ανακατεύει.
δοκιμάζει.
χαμηλώνει τη φωτιά.
ελπίζει
πως αν αλλάξει λίγο το μείγμα
αν προσθέσει κάτι στο τέλος
θα αλλάξει το αποτέλεσμα.
μα καμιά συνταγή
δεν φτιάχτηκε για την ύπαρξη.
όσες καρδιές άναψαν δυνατά
έσβησαν γρήγορα.
μας έκαναν μεγάλους
για μια στιγμή
και χάθηκαν αθόρυβα.
ίσως αυτό είναι όλο.
δεν ήρθαμε να χορτάσουμε.
ούτε να τελειώσουμε.
ήρθαμε
να καίμε χαμηλά.
να αντέχουμε την έλλειψη.
να δεχτούμε
ότι πάντα κάτι θα λείπει.
κι αν βάλεις κάτι στο τέλος
ας είναι λίγο λάδι.
λίγη καλοσύνη.
λίγη σιωπή.
όχι για να σωθεί η ζωή.
αλλά για να τρώγεται.
Από μικρή τής άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη
τις ώρες να σκοτώνει
με τη μαγειρική,
και πέφτανε τα δάκρυα θυμώντας τη ζωή της
και δίναν στο φαΐ της
μια γεύση μαγική.
Κύμινο, μοσχοκάρυδο και κόκκινο πιπέρι,
ποτέ δεν είχε ταίρι
ν’ αλλάξει μιαν ευχή,
να χαμηλώσεις τη φωτιά μετά την πρώτη βράση,
να γίνονταν η πλάση
ξανά απ’ την αρχή.
Ψιλοκομμένος μαϊντανός, και σκόρδο μια σκελίδα,
να `φεγγε μιαν ελπίδα
στα μάτια τα μελιά,
και προς το τέλος πρόσθεσε ένα ποτήρι λάδι,
να `νιωθε ένα χάδι
μια μέρα στα μαλλιά.
Μια νύχτα έπιασε φωτιά μέσα στο μαγερειό της,
που `κανε το φευγιό της
να μοιάζει με γιορτή,
τέτοια που γύρω φύτρωσαν άσπρα του γάμου κρίνα,
ολόιδια με κείνα
που είχε ονειρευτεί.
Πόσες καρδιές που γίνανε αναλαμπή κι αθάλη,
μας κάμανε μεγάλη
κάποια μικρή στιγμή,
κι αθόρυβα διαβήκανε απ’ της ζωής την άκρη,
χωρίς ν’ αφήσει δάκρυ
σε μάγουλο γραμμή.
