δδμανιάς: «ο κόσμος βράζει. κι εμείς κόβουμε πίτες.»

iloveithaki.gr, 28/1/2026

ένα πολιτικό σχόλιο με θιακή ματιά, του νιόνιου του μανία του μήδη

ο κόσμος τρέχει σαν καράβι χωρίς τιμόνι.
χωρίς καπετάνιο.

στην άλλη άκρη του ατλαντικού, ο ρούμπιο σηκώνει φωνή για βενεζουέλα.
μιλάει για «μέγιστη συνεργασία» με την ντελσύ ροδρίγκεζ.
και αφήνει στον αέρα και το «αν δεν… υπάρχει και η δύναμη».

ο τραμπ, απ’ την μεριά του, παίζει το χαρτί «συμφωνία ή σιδερένια γροθιά» με το ιράν.
λέει για πίεση, για απειλές, για «παρέμβαση» αν πέσει πολύ αίμα στους δρόμους.
κι οι ιρανοί απαντάνε: «δεν ζητήσαμε εμείς διαπραγμάτευση».

και: «Θα απαντήσουμε όπως ποτέ πριν…», αν χρειαστεί

κι εκεί που λες «η αμερική τα ’χει όλα υπό έλεγχο», σκάει μινεάπολη.
νεκροί σε σύγκρουση με ομοσπονδιακούς.
οργή. πολιτική φωτιά.
οι δημοκρατικοί μετράνε ήδη φθινόπωρο και ενδιάμεσες εκλογές. γιατί η κάλπη, βλέπεις, έχει καλύτερη μνήμη απ’ τον πολίτη.

πάνω στον πάγο τώρα. γροιλανδία. δανία.
κρατάνε «κόκκινες γραμμές» στην κυριαρχία τους απέναντι στις απαιτήσεις του τραμπ.
και το λένε καθαρά: το αρκτικό δεν είναι οικόπεδο να το βάλεις στο καλάθι.

την ίδια ώρα, οι κινέζοι χαμογελάνε στους φιλανδούς.
επισκέψεις, συμφωνίες, κουβέντες για «πολυπολικό κόσμο» και συνεργασίες.
η διπλωματία τους είναι σαν μετάξι: δεν κάνει θόρυβο, αλλά δένει γερά.

κι η ζαχάροβα πετάει το δικό της καρφί για το αέριο:
«θα δείτε ποιος θα παγώσει».
όλα αυτά πάνω σε ένα ευρωπαϊκό σχέδιο απεξάρτησης που πάει μέχρι το 2027.

και οι καναδοί;
δεν θέλουν πολλά-πολλά με τραμπ.
ο καναδάς σηκώνει κεφάλι, και στο σπίτι τους αυτό μετράει. γιατί ο γείτονας όταν φωνάζει, εσύ ή σκύβεις ή ψηλώνεις.

μέσα σ’ αυτό το πανηγύρι, πετάγεται κι η μπουρκίνα φάσο.
λέει «δρόμοι χωρίς δάνεια και δντ».
ξεκινάει expressway με λεφτά δικά της, γραμμένα στον προϋπολογισμό της.
μικρή χώρα, μεγάλος τσαμπουκάς.

και γυρνάμε ελλάδα.

εδώ, στα χαρτιά «πάμε καλά».
προβλέψεις ανάπτυξης, προϋπολογισμοί, νούμερα που γυαλίζουν.
αλλά στην κουζίνα το τηγάνι δεν λέει ψέματα.
ο κίνδυνος φτώχειας ανεβαίνει, η «στέρηση» επιμένει, κι η ακρίβεια τρώει το μεροκάματο πριν προλάβει να μπει στην τσέπη.

κι εκεί, στο θιάκι, εμείς σπάμε ρεκόρ… στο κόψιμο πιτών.

όπου βρεις θιακό, βάζεις τραπέζι.
ακόμα κι αν είναι ένας.
κόβεις πίτα.
κι αν ρωτήσεις «τι σημαίνει όλο αυτό;», θα σου πούνε: «να ’χουμε την ευχή».

εγώ θα το πω αλλιώς.
η πίτα είναι το “κρατάμε ακόμα”.
είναι το μικρό μας πείσμα, να μη μας φάει ο χειμώνας.
να μη μας φάει η μοναξιά.
να μη μας φάει το “έτσι είναι”.

μόνο που ο χειμώνας φέτος δεν είναι μόνο καιρός.
είναι και συγκοινωνία.

κύματα κακοκαιρίας, λες «καταχείμωνο είναι». πάει στο διάολο.
αλλά το άλλο δεν πάει στο διάολο.
αυτό που γίνεται με τα καράβια είναι ντροπή.
σου μένει μια προσευχή:
«μην αρρωστήσουμε».
κι άμα αρρωστήσουμε… «ο θεός βοηθός».

κι εγώ, που είμαι παλιός, θα το πω κοφτά:
όταν ένα νησί φτάνει να στηρίζει την υγεία του στην τύχη του δρομολογίου, δεν μιλάμε για ανάπτυξη.
μιλάμε για εγκατάλειψη.

κι όμως…
εμείς θα κόψουμε πίτα.
όχι γιατί δεν καταλαβαίνουμε.
αλλά γιατί καταλαβαίνουμε πολύ καλά.
κι όσο καταλαβαίνουμε, δεν τελειώσαμε.