iloveithaki.gr, 14/2/2026
ένα υπαρξιακό σχόλιο, του νιόνιου του μανία του μήδη
αν ζούσαμε για πάντα, θα ζούσαμε;
οι άνθρωποι φτιάχνουν ομάδες.
ποδοσφαιρικές για να κλωτσάνε μια μπάλα.
πολιτικές για να κυνηγάνε εξουσία.
οικονομικές για να μαζεύουν δύναμη και πλούτο.
στρατούς για να πολεμάνε.
πιο παλιά;
φτιάχνανε ομάδες για να μη τους φάει το θηρίο.
«η ισχύς εν τη ενώσει».
δεν είναι σύνθημα.
είναι βιολογία.
έτσι γεννήθηκε η κοινωνία.
έτσι προόδεψε η επιστήμη.
έτσι μεγαλώνει η γνώση.
έτσι ο άνθρωπος παλεύει τη φθαρτότητά του.
ανακαλύπτει την προέλευσή του.
ψάχνει τον κόσμο.
φτάνει ως τα άστρα.
μα στο μεγάλο «γιατί υπάρχουμε;»
σιωπή.
οι απαντήσεις που δεν έφτασαν
ο Χριστιανισμός είπε: πίστευε.
ο Βουδισμός είπε: σβήσε το εγώ.
η επιστήμη είπε: ερεύνα.
και όλα κάτι έδωσαν.
μα κανείς δεν μας έδειξε καθαρά τον «προορισμό».
εκεί ο άνθρωπος κολλάει.
και τότε ρωτάς:
να ρωτήσω την τεχνητή νοημοσύνη;
ρωτάς.
μα ούτε αυτή έχει απάντηση για το «γιατί».
μόνο για το «πώς».
και αν δεν τελειώναμε ποτέ;
εδώ μπαίνει ο προβληματισμός.
αν ζούσαμε αιώνια;
χωρίς γήρας.
χωρίς τέλος.
θα βιαζόμασταν να αγαπήσουμε;
θα λέγαμε «σήμερα»;
ή «άστο, έχουμε άπειρο χρόνο»;
το φιλί συγκινεί γιατί τελειώνει.
το καλοκαίρι είναι γλυκό γιατί φεύγει.
ο ήλιος στο λιμάνι μαγεύει γιατί βασιλεύει.
η αξία γεννιέται από το όριο.
αν η ζωή ήταν ατελείωτη,
ίσως να γινόταν αδιάφορη.
ίσως να χάναμε την ένταση.
ίσως να ψάχναμε πόνο για να νιώσουμε.
η φθαρτότητα δεν είναι κατάρα.
είναι μηχανισμός νοήματος.
λοιπόν;
η ζωή είναι δώρο.
όχι γιατί κρατάει για πάντα.
αλλά γιατί δεν κρατάει.
η ένωση μάς έδωσε δύναμη.
μα το νόημα δεν θα το βρούμε σε κόμματα, στρατούς, λόμπι ή ομάδες.
θα το βρούμε στην ποιότητα της στιγμής.
στο να μη δυσκολεύουμε ο ένας τη ζωή του άλλου.
στο να φεύγουμε λίγο πιο ήρεμοι απ’ όσο ήρθαμε.
επιμύθιο θιακό
στο θιάκι ο ήλιος πέφτει κάθε βράδυ στη θάλασσα.
κι όμως κάθε απόγευμα στεκόμαστε να τον δούμε
σαν να είναι ο πρώτος και ο τελευταίος.
ίσως η αιωνιότητα να μην είναι ατελείωτος χρόνος.
ίσως να είναι να ζεις τη στιγμή σου
ολόκληρη.
και μπροστά σ’ αυτό το απέραντο της ύπαρξης
λίγη ταπεινότητα δεν βλάπτει.
είναι βασική προϋπόθεση για να μη χαθούμε μέσα στην έπαρση της δύναμής μας.
η ένωση μάς έδωσε ισχύ.
μα μόνο η ταπεινότητα θα μας κρατήσει ανθρώπους.
κι αν υπάρχει σκοπός,
μπορεί να είναι απλός:
να αγαπήσουμε πριν νυχτώσει.
κι ένα τραγουδάκι για το γαμώτο μου…
αχ, η ξενιτιά το χαίρεται, τζιβαέρι μου
Το μοσχολούλουδό μου
Σιγανά, σιγανά, σιγανά και ταπεινά
Αχ, εγώ ήμουνα που το ‘στειλα, τζιβαέρι μου
Με θέλημα δικό μου
Σιγανά, σιγανά, σιγανά πατώ στη γη
Αχ, πανάθεμά σε ξενιτιά, τζιβαέρι μου
Εσέν’ και το καλό σου
Σιγανά, σιγανά, σιγανά και ταπεινά
Αχ, που πήρες το παιδάκι μου, τζιβαέρι μου
Και το κανες δικό σου
Σιγανά, σιγανά, σιγανά πατώ στη γη
