iloveithaki.gr, 22/4/2026
αν μπορείς βγάλε άκρη, του νιόνιου μανιά του μήδη
ο άνθρωπος γεννιέται χωρίς οδηγίες χρήσης.
κανείς δεν του δίνει πρόγραμμα.
κανείς δεν του λέει:
08:00 έως 10:00 χαρά.
10:00 έως 12:00 κόπος.
12:00 έως 12:30 λύπη.
13:00 έως 16:00 αγάπη.
και το βράδυ λίγη ελπίδα πριν τον ύπνο.
η ζωή δεν δουλεύει έτσι.
η ζωή είναι θάλασσα.
κι εσύ, άλλες φορές ταξιδιώτης, άλλες καπετάνιος κι άλλες ναυαγός.
άλλοτε ξυπνάς με ήλιο και μπουνάτσα.
άλλοτε σε βαράει ο μαΐστρος από το ξημέρωμα.
κι άλλοτε βλέπεις απέναντι σύννεφο μαύρο και λες «δεν μπορεί… προς τα δω έρχεται».
κι όμως…
σχεδόν πάντα περνάει.
ο άνθρωπος ό,τι κι αν κάνει καταναλώνει χρόνο.
όταν δουλεύει, καίει χρόνο.
όταν ονειρεύεται, καίει χρόνο.
όταν αγαπά, καίει χρόνο.
όταν πονά, πάλι χρόνο καίει.
ακόμα κι όταν κάθεται σε μια καρέκλα και κοιτά το πέλαγος χωρίς να μιλά…
πάλι χρόνο ξοδεύει.
γι’ αυτό το μεγάλο ερώτημα δεν είναι πόσο χρόνο έχουμε.
είναι πώς τον ξοδεύουμε.
οι άνθρωποι κυνηγήσαμε την ευτυχία σαν να είναι μόνιμη διεύθυνση.
δεν είναι.
η χαρά είναι επισκέπτης.
έρχεται.
κάθεται λίγο.
σου αφήνει φως.
και φεύγει.
η λύπη είναι κι αυτή επισκέπτης.
έρχεται χωρίς να χτυπήσει.
κάθεται περισσότερο απ’ όσο θες.
και φεύγει όταν δεν την κοιτάς.
αν δεν υπήρχε λύπη, δεν θα ξεχώριζε η χαρά.
αν δεν πεινούσες, το ψωμί θα ήταν αδιάφορο.
αν δεν κουραζόσουν, ο ύπνος δεν θα ήταν δώρο.
αν δεν έχανες, δεν θα μάθαινες την αξία του κέρδους.
αν δεν αρρώσταινες, δεν θα έλεγες «δόξα τω θεώ που σηκώθηκα σήμερα».
οι αρχαίοι το ήξεραν.
γι’ αυτό έλεγαν: μέτρον άριστον.
ούτε υπερβολή στη χαρά.
γιατί μεθάει.
ούτε υπερβολή στη λύπη.
γιατί πνίγει.
ούτε υπερβολή στον πλούτο.
γιατί τυφλώνει.
ούτε υπερβολή στη φτώχεια.
γιατί λυγίζει.
η ισορροπία δεν είναι αδυναμία.
είναι δύναμη.
είναι να χάνεις και να μη διαλύεσαι.
να κερδίζεις και να μη γίνεσαι αλαζόνας.
να αγαπάς χωρίς να φυλακίζεις.
να φεύγεις χωρίς να μισείς.
κοίτα τη φύση.
η θάλασσα έχει φουρτούνα και γαλήνη.
η γη έχει ξηρασία και βροχή.
ο χειμώνας σκοτώνει φύλλα.
η άνοιξη τα ξαναγεννά.
κανένα δέντρο δεν ανθίζει όλο τον χρόνο.
κι όμως δεν απελπίζεται τον χειμώνα.
περιμένει.
ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα που ζητάει μόνιμη άνοιξη.
και θυμώνει όταν έρχεται χειμώνας.
στην ιθάκη το ξέρουμε καλά.
ο μαΐστρος καθαρίζει τον ουρανό.
ο γαρμπής φέρνει βροχή.
ο πουνέντης φουσκώνει θάλασσες.
ο λεβάντες παγώνει κόκαλα.
κι όμως…
όλοι χρειάζονται.
όπως χρειάζονται και οι δυσκολίες.
γιατί αυτές σκληραίνουν το ξύλο του καραβιού.
ο οδυσσέας δεν έγινε οδυσσέας στην ακτή.
έγινε μέσα στις φουρτούνες.
στις απώλειες.
στις Κίρκες.
στους Κύκλωπες.
στις Σειρήνες.
κι όμως γύρισε.
όχι ίδιος.
σοφότερος.
ίσως τελικά αυτό να είναι η σοφία.
όχι να ζητάς μόνο χαρά.
ούτε να φοβάσαι τη λύπη.
αλλά να περνάς και από τα δύο…
χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.
να γελάς όταν έρχεται το γέλιο.
να κλαις όταν έρχεται το δάκρυ.
να αγαπάς όσο χτυπά η καρδιά.
να δουλεύεις όσο βαστούν τα χέρια.
να ελπίζεις όσο βλέπουν τα μάτια.
και όταν η μέρα τελειώνει…
να λες:
σήμερα έζησα.
όχι τέλεια.
αλλά αληθινά.
επιμύθιο
η ζωή δεν θέλει πρόγραμμα.
θέλει ρότα.
κι όταν χαθεί η ρότα…
θέλει καρδιά.
κι όταν χαθεί κι η καρδιά…
ένα φως μακριά
αρκεί.
αρκεί να το βλέπεις.
