Στην αρχή δεν υπήρχε τίποτε που να γνωρίζουμε.
Ούτε άστρα.
Ούτε γαλαξίες.
Ούτε χρόνος.
Ούτε άνθρωποι.
Μόνο ένα παιδί.
Λαμπερό.
Χαρούμενο.
Μόνο του μέσα στο άπειρο.
Έπαιζε.
Δεν είχε σκοπό να δημιουργήσει σύμπαν.
Δεν ήθελε να γίνει θεός.
Ήθελε μόνο να παίξει.
Κοίταζε γύρω του και έβλεπε πράγματα που ούτε φαίνονταν ούτε είχαν όνομα.
Έφτιαξε λοιπόν ένα τόξο.
Όχι για να σκοτώσει.
Για να ενώσει.
Σημάδευε δύο άγνωστα πράγματα.
Τα ένωνε.
Και περίμενε.
«Να δούμε τι θα βγει…»
Και βγήκε κάτι.
Μετά άλλο.
Μετά άλλο.
Ώσπου γεννήθηκαν τα άστρα.
Οι κόσμοι.
Η ύλη.
Η ζωή.
Οι άνθρωποι αργότερα το ονόμασαν Έρωτα.
Όχι επειδή αγαπούσε.
Αλλά επειδή είχε την ακατανίκητη επιθυμία να ενώνει.
Και τότε συνέβη κάτι που ούτε εκείνο περίμενε.
Οι ενώσεις άρχισαν να χαλάνε.
Τα λουλούδια μαραίνονταν.
Τα άστρα έσβηναν.
Οι άνθρωποι γερνούσαν.
Οι κόσμοι άλλαζαν.
Ο Έρωτας δεν καταλάβαινε.
«Γιατί;»
Έψαξε παντού.
Οι σοφοί του είπαν πως υπάρχει ένας φυσικός νόμος.
Τον είπαν εντροπία.
Οι φιλόσοφοι είπαν πως όλα μεταβάλλονται.
Οι θρησκείες έδωσαν τις δικές τους απαντήσεις.
Οι επιστήμονες περιέγραψαν πώς συμβαίνει.
Κανείς όμως δεν απάντησε στο ίδιο ερώτημα.
Γιατί;
Γιατί κάθε μορφή πρέπει κάποτε να φθαρεί;
Γιατί τίποτε υλικό δεν διαρκεί για πάντα;
Γιατί η δημιουργία χρειάζεται τη φθορά;
Ίσως η απάντηση να υπάρχει.
Ίσως όχι.
Ίσως κάποτε να τη βρούμε.
Ίσως να μην τη βρούμε ποτέ.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μυστήριο του σύμπαντος.
Όχι πώς γεννήθηκε.
Αλλά γιατί γεννήθηκε έτσι.
Με δημιουργία.
Με φθορά.
Με αγάπη.
Με αποχωρισμό.
Κάποτε οι αρχαίοι έδωσαν σε αυτό το παιδί ένα όνομα.
Έρωτας.
Εμείς σήμερα μπορούμε να του δώσουμε μόνο μία ερώτηση.
Μήπως ο κόσμος γεννήθηκε όχι από την ανάγκη, αλλά από την περιέργεια;
Και μήπως η μεγαλύτερη δύναμη του ανθρώπου δεν είναι να βρίσκει απαντήσεις, αλλά να συνεχίζει να κάνει ερωτήσεις;
— δδμανιάς
«Όσο υπάρχει ένα παιδί που σηκώνει το βλέμμα στον ουρανό και ρωτά “γιατί;”, ο Έρωτας δεν έχει γεράσει ακόμη.» δδμανιάς
