στα λιμάνια και στα καράβια ξεχάσαμε τον επιβάτη

ιθάκη – πάτρα: εκτεθειμένοι στη βροχή και ταλαιπωρία κατά την αποβίβαση

Ένα ταξίδι με βροχή στη γραμμή Ιθάκη – Σάμη – Πάτρα αρκεί για να καταλάβει κανείς πόσο λίγο έχει ληφθεί υπόψη η καθημερινή ταλαιπωρία των επιβατών.

Στο λιμάνι του Πισαετού, στην Ιθάκη, η απόσταση από τα εκδοτήρια μέχρι τον καταπέλτη είναι περίπου 200 μέτρα. Ο επιβάτης πρέπει να τη διανύσει με τις αποσκευές του, εκτεθειμένος στη βροχή και στον καυτό καλοκαιρινό ήλιο.

Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και στην Πάτρα, όπου η απόσταση είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Στη Σάμη, στον Πόρο και στην Κυλλήνη υπάρχουν στέγαστρα κοντά στους χώρους επιβίβασης. Γιατί όχι και στην Ιθάκη και στην Πάτρα;

Στον Πισαετό, τουλάχιστον, θα μπορούσε να είχε προβλεφθεί ένας στεγασμένος χώρος αναμονής εκεί όπου δένει το πλοίο και γίνεται η επιβίβαση των πεζών επιβατών.

Δεν μιλάμε για πολυτέλειες. Μιλάμε για στοιχειώδη προστασία από τις καιρικές συνθήκες.

και μέσα στο πλοίο;

Λίγο πριν από την άφιξη, τα μεγάφωνα ενημερώνουν τους επιβάτες ότι το πλοίο φτάνει σε πέντε λεπτά και καλούν τους οδηγούς των οχημάτων στο γκαράζ.

Οι πεζοί επιβάτες ετοιμάζονται φυσιολογικά για την αποβίβαση.

Όμως, μέχρι να ανοίξει ο καταπέλτης και να αρχίσει η έξοδος, μπορεί να περάσει περίπου ένα τέταρτο.

Στο μεταξύ, πολλοί περιμένουν όρθιοι στις απότομες εσωτερικές σκάλες, με τις αποσκευές τους. Νέοι, ηλικιωμένοι, άνθρωποι με προβλήματα υγείας.

Η ορθοστασία και ο συνωστισμός σε μια σκάλα δεν είναι μόνο ταλαιπωρία. Δημιουργούν και εύλογα ερωτήματα ασφάλειας.

Για να είμαστε δίκαιοι, στο πλοίο υπάρχουν καμαρότοι που βοηθούν και συνοδεύουν ηλικιωμένους, ασθενείς και οικογένειες με μικρά παιδιά. Αυτή η φροντίδα είναι σημαντική και πρέπει να αναγνωριστεί.

Δεν αναιρεί όμως την ανάγκη για καλύτερη οργάνωση της αναμονής και της αποβίβασης.

και το λιμάνι του πισαετού;

Υπάρχει και ένα άλλο, παλιό πρόβλημα.

Το λιμάνι δεν κατασκευάστηκε για να εξυπηρετεί μόνο ένα πλοίο. Ωστόσο, η ύπαρξη υποθαλάσσιων ηλεκτρικών καλωδίων έχει δημιουργήσει περιορισμούς στην αγκυροβολία.

Το πρόβλημα είχε επισημανθεί δημόσια από πλοιάρχους ήδη από το 2019, μαζί με άλλες παρατηρήσεις για τη λειτουργικότητα του νέου λιμανιού.

Χρόνια αργότερα, αξίζει να μάθουμε ποιες από αυτές τις ελλείψεις έχουν διορθωθεί και ποιες εξακολουθούν να υπάρχουν.

το ταξίδι πρέπει να είναι για όλους

Ένας ηλικιωμένος με μπαστούνι, ένας ασθενής, μια μητέρα με μικρό παιδί, ένας άνθρωπος που δυσκολεύεται να περπατήσει δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να έχει τις ίδιες αντοχές με όλους.

Η ακτοπλοΐα είναι ανάγκη για τους νησιώτες. Δεν είναι μόνο διακοπές και τουρισμός.

Χρειάζονται προστατευμένοι χώροι αναμονής στα λιμάνια της Ιθάκης και της Πάτρας και καλύτερες συνθήκες κατά την αποβίβαση.

Τα λιμάνια κατασκευάζονται για να εξυπηρετούν πλοία. Τα πλοία όμως υπάρχουν για να μεταφέρουν ανθρώπους.

Και ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι η τελευταία λεπτομέρεια του σχεδιασμού.

σχετική τεκμηρίωση

Κεφαλονιά Press – Νέο λιμάνι Πισαετού: καταγγελίες για κακοτεχνίες και προβλήματα λειτουργίας

Ευρωπαϊκός Κανονισμός 1177/2010 – Δικαιώματα επιβατών στις θαλάσσιες μεταφορές

Οι παρατηρήσεις για τη βροχή, τις αποστάσεις και την αναμονή στις σκάλες βασίζονται σε προσωπική εμπειρία πρόσφατου ταξιδιού. Οι παλαιότερες αναφορές για το λιμάνι δεν επιβεβαιώνουν από μόνες τους τη σημερινή κατάσταση των υποθαλάσσιων καλωδίων.

— δδμανιάς

«Βρέχει στη φτωχογειτονιά»… Και στα λιμάνια μας βρέχει. Μόνο που εκεί δεν είναι η βροχή το πρόβλημα. Είναι πως ξεχάσαμε τον άνθρωπο που ταξιδεύει. Ένα στέγαστρο, λίγη φροντίδα, λίγος σεβασμός. Τόσο απλά πράγματα, κι όμως τόσο δύσκολα!