Η Νέα Δημοκρατία ήδη από τον Αντώνη Σαμαρά, είχε αποφασίσει να παίξει μπάλα σε ένα συγκεκριμένο γήπεδο: Αυτό του ελιτισμού. Όταν το 2012 είδαμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση, η τότε κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά είχε ξεκινήσει έναν παλαιού τύπου πόλεμο: Από τα ρούχα των βουλευτών, μέχρι το γεγονός πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι παντρεμένος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε να θέσει τις διαχωριστικές ακριβώς όπως τις νιώθει: Οι πλεμπαίοι και οι άριστοι.
Ο τρόπος που πάντοτε αναφέρεται στην αριστεία ο κ. Μητσοτάκης, θυμίζει Πλάτωνα αλλά στο νεοφιλελέ του. Για παράδειγμα, αναφερόμενος στην εκπαίδευση επιμένει: Θέλει να αξιολογήσει τους εκπαιδευτικούς -ώστε οι χαμηλότεροι στην βαθμολογία να μεταφερθούν σε πιο κακόφημα ιδρύματα ή σε ΕΠΑΛ κλπ- θέλει σχολεία που να αναδεικνύουν τους άριστους, ακόμα και τους φτωχούς, θέλουμε, όμως και να ξέρουμε που βαδίζουμε: Οι ψυκτικοί βγαίνουν από το Περιστέρι. Έτσι δομούνται οι κοινωνίες, δεν είμαστε όλοι ίσοι και δεν είναι φυσιολογικό πράγμα η ισότητα. Αυτός τα έχει πει, όχι εγώ.
Αυτό είναι η αριστεία. Η διατήρηση της κοινωνικής διαστρωμάτωσης όπως την ξέρουμε. Περισσότερο άριστοι, άρα περισσότερο πλούσιοι. Να, σαν τον Κώστα Μπακογιάννη, ο οποίος προέρχεται από μία οικογένεια αρίστων που πλήρωσε το Χάρβαρντ, ώστε να μπορεί να πληρώνεται αργότερα ο ίδιος από το ίδιο κονδύλι που πληρώνει τους άριστους συγγενείς του: Το κρατικό.
Ανακύκλωση χρήματος, σα να λέμε. Επενδύουν τα χρήματα που έλαβαν ως κρατικοί αξιωματούχοι (όπως τα έλαβαν, αν μη τι άλλο) και εκείνα τους γυρίζουν πάλι πίσω. Και αυτό ακριβώς υποδεικνύει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επιμένοντας στην αριστεία και τα καλά της: Πως μέχρι να σβήσει ο ήλιος, τα χρήματα θα γυρίζουν στους επενδυτές τους. Και το Περιστέρι θα βγάζει ψυκτικούς.
Κι οι υπόλοιποι, ας φάνε ελιές και παξιμάδι.
Discover more from iloveithaki.gr
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
