και γαμώ τη φτώχεια μας

στο θιάκι ο χειμώνας θέλει προετοιμασία. πριν πιάσουν τα κρύα, ετοιμάζεις πριόνια, βρίσκεις ξύλα, κόβεις, κουβαλάς και στοιβάζεις. ελιά και περνάρι για το τζάκι. κι όταν η φωτιά χαμηλώνει, τραβάς την κουβέρτα λίγο πιο πάνω.

εγώ υπολογίζω πως χρειάζομαι καμιά δεκαριά τόνους ξύλα. άλλος λιγότερα, άλλος περισσότερα, ανάλογα με το σπίτι και τις ανάγκες του. εκείνο που ξέρω είναι ότι, ακόμη κι όταν τα ξύλα είναι δικά σου, η ζέστη θέλει δουλειά. τη σηκώνεις με τα χέρια και με τη μέση σου.

κι όσο μπορείς, καλά. όταν όμως δεν μπορείς πια να πιάσεις το πριόνι; όταν δεν έχεις κτήμα, μεταφορικό μέσο ή χρήματα να αγοράσεις έτοιμα ξύλα; τότε κλείνεις δωμάτια, περιορίζεις τη θέρμανση και περιμένεις να περάσει ο χειμώνας.

κι έχουμε και τις λίγες ελιές μας, να βγάλουμε λίγο λαδάκι για το σπίτι. κλάδεμα, καθάρισμα, λιόπανα, μάζεμα και λιοτρίβι. άλλος ένας κόπος για να κρατήσουμε κάτι δικό μας στο τραπέζι.

εκεί το κράτος οφείλει να βοηθά. υπάρχουν πατρογονικά κτήματα με ιδιοκτησιακές εκκρεμότητες και ηλικιωμένοι που δυσκολεύονται με τις ηλεκτρονικές εφαρμογές. χρειάζονται απλές διαδικασίες, καθαρές εξηγήσεις και εξυπηρέτηση στον τόπο τους.

για να είμαστε ακριβείς: η υποχρεωτική δήλωση συγκομιδής ελαιοκάρπου έχει μετατεθεί για την 1η οκτωβρίου 2027 και οι σχετικές κυρώσεις δεν θα επιβάλλονται πριν από την 1η οκτωβρίου 2028, σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου αγροτικής ανάπτυξης. για το ελαιοκομικό μητρώο προβλέπεται επίσης, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, διαδικασία αντιμετώπισης της αποδεδειγμένης δυσκολίας απόκτησης τίτλου ιδιοκτησίας. επομένως, δεν μιλάμε για απαγόρευση να μαζέψουμε τις ελιές μας. μιλάμε για την ανάγκη να μη γίνει η τακτοποίηση άλλος ένας δυσβάσταχτος μπελάς.

γιατί άμα είναι να θέλουμε γραφείο για λίγο λάδι και συνεργείο για λίγη ζέστη, γαμώ την προκοπή που μας τάζουν. και γαμώ τη φτώχεια μας.

αυτή η καθημερινή αγωνία κάνει προκλητικά τα κηρύγματα περί υπομονής και θυσιών. ο κόσμος λογαριάζει πόσες ώρες θα ζεσταθεί, ενώ οι πρόθυμοι χειροκροτητές της εξουσίας βρίσκουν πάντα έναν καλό λόγο να μας πουν πόσο καλά πηγαίνουν όλα.

εμείς στο θιάκι στα περνάρια κι αυτοί στην κουτάλα.

η κουτάλα είναι το σύμβολο μιας πολιτικής νοοτροπίας: του ρουσφετιού, της προνομιακής πρόσβασης, της απαίτησης να χρωστάς ευγνωμοσύνη για κάτι που δικαιούσαι. μιας νοοτροπίας που θέλει τον πολίτη πελάτη και αντιμετωπίζει την κριτική του ως αγνωμοσύνη.

όταν υπάρχει διαφθορά, απαιτούμε αποδείξεις, έλεγχο και λογοδοσία. κι όταν κρίνουμε την κυβέρνηση μητσοτάκη, δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να μαλακώνουμε τις λέξεις για να μη δυσαρεστήσουμε τους υπερασπιστές της. η κυβέρνηση οφείλει απαντήσεις για την καθημερινότητα του εργαζομένου και του συνταξιούχου.

μπορεί να πληρώσει το ρεύμα; μπορεί να ζεστάνει το σπίτι; μπορεί να αγοράσει τα αναγκαία χωρίς να στερηθεί κάτι άλλο; εκεί κρίνονται οι υποσχέσεις της.

και στον τόπο μας ας προσέξουμε τι συνηθίζουμε να θεωρούμε φυσιολογικό. η αντοχή των ανθρώπων αξίζει σεβασμό. το ότι ένας ηλικιωμένος ακόμη κόβει και κουβαλάει δεν απαλλάσσει την πολιτεία από την ευθύνη της.

η κουβέρτα υπάρχει στο σπίτι. το περνάρι μπορεί να υπάρχει στο κτήμα. μα ούτε η μέση είναι ανεξάντλητη ούτε η αξιοπρέπεια χωράει στη συμβουλή «βολευτείτε όπως μπορείτε».

θέλουμε ένα ζεστό σπίτι και λίγο λάδι στο τραπέζι. θέλουμε να ζούμε στον τόπο μας χωρίς να λογαριάζουμε κάθε βασική ανάγκη σαν πολυτέλεια.

ύστερα μας λένε να σφίξουμε κι άλλο το ζωνάρι.

αυτοί να ξεκολλήσουν από την κουτάλα, να δούμε πόσο κρύο κάνει.

δδμανιάς

τον χειμώνα φαίνεται πώς ζει ο κόσμος, όταν σβήνουν τα φώτα του καλοκαιριού και μένουν τα ξύλα, οι λογαριασμοί και οι κουβέρτες. κι άμα η φωνή μας αγκυλώνει, ας ακούσουν τι μας πονάει. δδμανιάς