ithacanews | 15 Αυγούστου 2015 Tilemahos Karavias
γράφει: δημήτρης ραυτόπουλος
Ποτέ στο παρελθόν δεν θυμάμαι τόσα πολλά πολυτελή αυτοκίνητα να έχουν κατακλύσει το νησί και ποτέ δεν θυμάμαι τόσα λίγα «λαϊκά» οχήματα. Φαίνεται πως επικράτησαν τελικά τα λαμόγια. Επέπλευσαν πάνω στο βούρκο της απολέμητης διαφθοράς και τα ελώδη, στάσιμα νερά της πολιτικής βούλησης να συντρίψει αυτήν την νέα γλοιώδη, ειδεχθή κοινωνική τάξη γιατί είναι πλέον πασιφανές ότι πρόκειται για κοινωνική τάξη.
Η κοινωνική αλλοτρίωση και η αντίστοιχη παρακμή δημιούργησαν έναν από τους ισχυρότερους εχθρούς των δημοκρατικών αξιών και όλων ημών που επιμένουμε – ακόμη, ποιος ξέρει ως πότε – να θεωρούμε πως οι αξίες και οι μεγάλες ουσίες διεκδικούνται με ειρηνικό τρόπο. Αυτή η κοινωνική τάξη, μάστιγα, κοινωνικό απόστημα είναι ανήθικη και δεν της πρέπει κανένας μα κανένας σεβασμός και καμιά μα καμιά ανεκτικότητα. Όσο κι αν η Δημοκρατία πρεσβεύει τον σεβασμό και την ανεκτικότητα αυτά δεν μπορούμε πια να τα δίνουμε σε αυτούς που τα απαιτούν αλλά μόνο σε αυτούς που τα αξίζουν.
Αυτή η δυστυχισμένη, αφάνταστα ταλαιπωρημένη χώρα, γνώρισε τα τελευταία 40 χρόνια την εμφάνιση κοινωνικών τάξεων οι οποίες βασίζονται στο βασικό χαρακτηριστικό στοιχείο της εποχής δηλαδή την άνοδο της ασημαντότητας. Όλες αυτές οι τάξεις έχουν έναν κοινό παρανομαστή που δεν είναι άλλος από την παντελή έλλειψη κοινωνικής συμπεριφοράς. Η χυδαία τάξη του lifestyle, η εμετική, χαμαιλεοντική τάξη των αφισοκολλητών που έφτασε τα 2 εκατομμύρια διορισμένων την στιγμή που η Γαλλία των 70 εκατομμυρίων είχε 800.000 και των οποίων η ευκολία στην πολιτική προσαρμογή είναι άξια ψυχολογικής έρευνας.
Δεν θα μπορούσαμε να αγγίξουμε ούτε ακροθιγώς το θέμα κοινωνική συνείδηση αφού ο φιλιτομαρισμός και ο ακραίος εγωισμός η πνευματική και ψυχική αλλοίωση δεν το επιτρέπουν. Η τάξη της αρπαχτής που ενδημεί όλα αυτά τα χρόνια στον τουριστικό τομέα, η τάξη των «καπιταλιστών» αγροτών με τα εξοχικά στην Χαλκιδική ή των εμπόρων ψυχών της Μανωλάδας, η τάξη των «καπιταλιστών» ψαράδων-φονιάδων με τις ανεμότρατες κ.λ.π
Παντού στερεώθηκε και επικράτησε η λαμογιά και η άνοδος της ασημαντότητας, της οπισθοδρόμησης, της ανικανότητας, του μηδενισμού, του επιπέδου δαπέδου.
Το ψάρι δεν βρωμάει από το κεφάλι, βρωμάει από τα σπλάχνα, μπορώ να το βεβαιώσω δουλεύοντας τόσα πολλά χρόνια στα εστιατόρια. Αυτό που λέγαμε ελληνικός λαός είναι πλέον κάτι γεροντάκια που επιμένουν να πίνουν το ούζο ανέρωτο και τον καφέ τους σκέτο και κάτι γριούλες που με την πρώτη λύπη φόρεσαν μια για πάντα τα μαύρα πιστές στον ηθικό, άγραφο νόμο σαν άλλες Αντιγόνες. Την χαριστική βολή την κατάφερε η αηδιαστική γενιά του πολυτεχνείου η οποία εξαργύρωσε την ψυχή αυτού του λαού που τελείωσε με την μεταπολίτευση. Στην σύγχρονη Ελλάδα ο Βέμπερ θα είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά και το πιο πιθανόν θα ήταν ο Μαρξ να έσκιζε το «Κεφάλαιο» αφού κανείς τους δεν θα μπορούσε να λύσει τον γρίφο… ο μόνος που θα χαμογελούσε πονηρά κλείνοντας το μάτι στην ιστορία θα ήταν ο Φρόιντ επειδή ο νεοέλληνας χρήζει, τουλάχιστον, ψυχαναλυτική διάγνωση.
Όλοι και πάντα αναφέρουν ως μοναδική λύση την παιδεία μα είναι τόσο αόριστη και θολή πια αυτή η έννοια μέσα σε αυτό το κοινωνικό συνονθύλευμα. Τελικά η Δημοκρατία διδάσκεται ή είναι επιβεβλημένο να επιβληθεί; Έχει προχωρήσει, όμως, τόσο βαθιά η κοινωνική σήψη που οι νεοέλληνες, ακόμη κι αν διαμιάς γίνονταν όλα ρόδινα θα ήταν ικανοί να πουν το εξαίσιο καβαφικό «και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους, ήσαν κι αυτοί μια κάποια λύσις»…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ
