Old Boy | 02.10.2016 | 17:19
Το γιόλο ως ρήξη
Ο Κουβέλης είναι ένα είδος αντίστροφης καβαφικής Ιθάκης: ο ριζοσπαστικά αριστερός Οδυσσέας θα βγει στον πηγαιμό για όσο πιο μακριά από τον Κουβέλη, θα πάρει τον μακρύ δρόμο τον γεμάτο περιπέτειες, γεμάτο γνώσεις, θα βρει στο δρόμο του Λαιστρυγόνοες, Κύκλωπες και θυμωμένους Θεούς με τρίαινες, θα μπει πολλά καλοκαιρινά πρωινά σε λιμένες πρωτοειδωμένους, θα σταματήσει σ’ εμπορεία Φοινικικά, θα αποκτήσει σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, θα πάει σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να μάθει απ’ τους σπουδασμένους.
Όλα αυτά έχοντας πάντα στο νου του τον Κουβέλη.
Η απομάκρυνση από εκεί είναι ο αρχικός προορισμός του.
Κι όταν τελικά καταλήξει να αράξει στο νησί του,
ξέρει ότι ο Φώτης του έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.
Χωρίς το αντιπρότυπο του δεν θα βγαινε στον δρόμο.
Κι άλλα ο δρόμος δεν έχει να του δώσει πια.
Όσο για τον τρέχοντα κυβερνητικό αριστερό,
έτσι σοφός που έγινε, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβε οι Κουβέληδες τι σημαίνουν:
σου συγχωρείται να φτάνεις εκεί ως κατάληξη,
θα σου ήταν ασυγχώρητο να είσαι εκεί ως σημείο εκκίνησης.
Η αριστερά μιας εξ αρχής ευθύνης ήταν ασύγγνωστα νερόβραστη.
Η αριστερά της εμπειρίας όμως, η αριστερά του ταξιδιού, η ταξιδιάρα αριστερά,
μπορεί να αράζει όπου θέλει.
Το κέρδισε αυτό το δικαίωμα δια του σκάρτα επτάμηνου δεκαετούς θαλασσοδαρμού της.
Στην εποχή μας η μόνη εκδοχή πολιτικής ρήξης είναι το ταξίδι.
Το γιόλο για όσο.
Αυτό είναι το μόνο επιτρεπτό πλαίσιο.
Ειδάλλως επανάσταση, πόλεμοι και αίμα.
Ή αυτά ή ο Κουβέλης.
Τρίτο δρόμο δεν έχει.
Και δεν είχε.
