thegreekcloud |13.05.2015 | 06:40
Πάνος Θεοδωρίδης |
O αυτοκράτορας Ιουλιανός ,χαμένος στην περιπέτεια μιας ανατολικής εκστρατείας, νοσταλγεί έναν καλό του φίλο που έμεινε στη Γαλατία. Του γράφει πόσο του έλειψε και προσφέρεται να του στείλει το σύνθημα, για να βρεθούν μια ώρα αρχύτερα.
Οι φιλοσοφικές συζητήσεις στις χώρες των αιρέσεων, όταν σμυριδίζει στα δέκα μίλια το περσικό ατσάλι, ήταν ένας καλός τρόπος να μαλακώσει το ρωμαϊκό πετσί σου, να νομίζεις πως διεκπεραιώνεις μια άκεφη εξορία, διότι ο εαυτός σου είναι ό,τι πολυτιμότερο έχεις .
Ένας εαυτός που θα χαθεί σε λίγο,με ένα δόρυ στα νεφρά, που θα σου ξαποστείλει ένας μετέπειτα στρατιωτικός άγιος, ο Μερκούριος που είχε το πλεονέκτημα να μη είναι καν ζωντανός τότε.
Το μυστικό στην παράγραφο που διαβάσατε είναι η λέξη σύνθημα– ένα έμβλημα ή έγγραφο που επέτρεπε απόλυτη προτεραιότητα στην χρήση των μεγάλων καταστηλωμένων δρόμων της αυτοκρατορίας.
Αυτή η άδεια διελεύσεως, η προσβασιμότητα σε μία αουτοστράντα της εποχής, με απασχόλησε παρατηρώντας το σύστημα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για να διατηρήσει τα αρχαία συστήματα, προσεγγίζοντας το μεγάλο κοινό και τις αυλές των συνιστωσών ,ώστε να αποκτήσει σε χαλεπές στιγμές φίλους και υποστηρικτές.
Υπάρχουν άνθρωποι που προσεγγίζουν τους θρόνους της εξουσίας, επειδή έτσι. Η ανασφάλεια τους οδηγεί να δίνουν προτεραιότητα σε συγγενείς και κολλητούς, ένα παμπάλαιο εργαλείο που ανακουφίζει την ανασφάλεια , χωρίζοντας προδότες και αφοσιωμένους.
Δεν είναι οι ικανότητες που διασφαλίζουν μιά διαχείριση. Είναι η κατοχή του συνθήματος.
Στην πράξη, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Επειδή ο νεποτισμός και τα συναφή, είναι λειτουργικά όταν τα μέσα προσέγγισης των στελεχών που κρίνονται χρήσιμα και δικά μας, είχαν κάποια επιτυχία όταν οι ευνοούμενοι έβγαιναν από την αφάνεια εμμέσως.
Όχι στις μέρες μας όπου το τουίτερ και το f/b, οι μηχανές αναζήτησης και τα ψηφιακά αρχεία, ξεσκαλίζουν τις συγγένειες και προκαλούν οργίλες αντιρρήσεις.
Χρήσιμη είναι η ιστορία που μου διηγήθηκαν δυό φίλοι, μεταφέροντας τις εμπειρίες τους από την ανατολή προσφάτως, όχι μακριά από τα μέρη που διημέρευε ο Ιουλιανός.
Πήγαν εκεί για ένα ρεπεράζ, και όπως συχνά συμβαίνει σε αυτές τις ταραγμένες περιοχές, οι δρόμοι ήταν γεμάτοι ελέγχους και σκοπιές. Αλλά δεν βρήκαν κανένα εμπόδιο. Ο συνοδός τους , κολλούσε στο τζάμι ένα συστατικό χαρτί ,έλεγε στον φρουρό την λέξη malakia και ο άλλος κοκκάλωνε, κατέβαζε το όπλο και χαιρετούσε στρατιωτικά.
Καταβρόχθιζαν τα χιλιόμετρα, λέγοντας malakia κάθε τόσο. Εμβρόντητοι οι επισκέπτες, σκουντούσαν ο ένας τον άλλον, ώσπου στο τέλος δεν άντεξαν και ρώτησαν τον συνοδό τι σόι σύνθημα άκουγαν τόσην ώρα.
Ήταν στην ουσία δυό λέξεις, που σήμαιναν «βασιλική διαταγή» ,καθ΄όσον malik ,στα μέρη εκείνα, είναι ο ρήγας, ο αυτοκράτορας.Και φυσικά, παραδόθηκε παρεφθαρμένο. Λίγο ο δρομαίος προφορικός λόγος, λίγο οι συνειρμοί που έφερναν γέλιο, η αποστολή εκπληρώθηκε χάρη στην malakia. Στην σύσταση. Στο σύνθημα. Το μοντέρνο σύνθημα. Το ίδιο δεν δηλοί η λαϊκή έκφραση βασιλική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα;
Μεταξύ Ιουλιανού ,συνθήματος και malakia, σας παραπέμπω στην πρόσφατη ακύρωση ενός διορισμού σε οργανισμό, διότι η υποψήφια πίστευε στον άνωθεν ψεκασμό.
Αυτά που φρονεί ο Μιχελογιαννάκης είναι φυσικά υπεράνω:η θαυματουργική ισχύς της πληθύος των προσωπικών ψήφων, επιτρέπει την απρόσκοπτη πρόσβασή του σε κάθε πόρο της επικοινωνιακής μηχανής. Υπάρχει μια μεταφυσική πίστη στην malakia.
