τα καφενία στο θιάκι και ο κοινωνικός αυτισμός

dion d manias

σ ευχαριστώ για το ωραίο σου σχόλιο φίλε μου

η αλήθεια όμως είναι ότι:

είναι σκοτινή η ρίζα της γραφής και  είναι αρχετυπικό, δαιδαλώδες και ολισθηρό το ερώτημα «γιατί γράφω;»

άργησα αλλά τώρα πλέον ξέρω ότι τίποτα δεν μπορείς να γράψεις ζωντανά αν δεν έχεις εξετάσει όλες τις πλευρές και δεν έχεις καταλάβει το θέμα σου

όσο για τα καφενεία;

είναι η αφασία και ο κοινωνικός αυτισμός

είναι “νεκροταφεία” ζωντανών που χαίρονται γιατί πέθαναν οι άλλοι πρώτα.

κι ο φίλος μας ο  Federico García Lorca είπε:

 αχ ο δρόμος, πόσο μακρινός

αχ πόσο γενναίο τ’ αλογάκι μου

κι ας έχω κι ελιές στο δισάκι.

κι ας κατέχω τις στράτες

πότε δεν θα φθάσω στην κόρδοβα

[divider] [/divider]

γιατί το κατάλαβα πως μ είχαν δολοφονήσει

ερεύνησαν  τα καφενεία, τα νεκροταφεία

και τις εκκλησίες

εψαξαν τα βαρέλια και τα ντουλάπια

εσίλησαν τρεις σκελετούς για να τραβήξουν

τα χρυσά δόντια

μα δεν με βρήκαν

ποτέ δεν με βρήκαν;

όχι ποτέ δεν με βρήκαν.