Posted by sarant στο 6 Ιουνίου, 2015
Σας προειδοποιώ πάντως ότι το σημερινό πιάτο δεν θα είναι και παραφορτωμένο -ίσως επειδή ταξίδευα, δεν μάζεψα πολλά. Στήριζα κάποιες ελπίδες στη συζήτηση μεταξύ αρχηγών στη Βουλή, που γίνεται καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, και που την ακούω με ένα αυτί, αλλά προς το παρόν λίγα ψάρια έπιασα.
* Αλλά πάνω που τα λέω αυτά, γίνεται ένα φραστικό επεισόδιο με τον Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος διακόπτει την ομιλία του Π. Καμμένου, και η Ζωή Κωνσταντοπούλου δίνει ένα καλό δείγμα ειρωνείας. «Υπενθυμίζω ότι η συζήτηση γίνεται σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, κύριε Γεωργιάδη. Κινδυνεύετε να παρεξηγηθείτε».
* Επίσης, σήμερα ήταν η τελευταία αγόρευση του Ευάγγ. Βενιζέλου με την ιδιότητα του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, αφού ήδη έχει αρχίσει το συνέδριο του κόμματος που θα εκλέξει τον διάδοχό του. Δεν τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή, όμως.
* Νωρίτερα μέσα στη βδομάδα είχαμε και την ιστορία με την κ. Παναρίτη, που διορίστηκε και ξεδιορίστηκε εκπρόσωπος της χώρας στο ΔΝΤ. Από τη σχετική ειδησεογραφία, πρόσεξα μια ενδιαφέρουσα περίπτωση λανθασμένης χρήσης του ομοιόπτωτου με το ως:
Η Έλενα Παναρίτη ήταν προσωπική επιλογή του Γιάνη Βαρουφάκη, τόσο ως συμβούλου στο υπουργείο Οικονομικων και μέλους της αρχικής ομάδας διαπραγμάτευσης στο Brussels Group όσο και ως εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ μετά την παραίτηση του Θάνου Κατσάμπα.
Επειδή συχνά μετά το «ως» χρειάζεται γενική, ο συντάκτης του άρθρου κοπάνησε κι εδώ τρεις γενικές να’χει να πορεύεται. Αλλά έτσι που είναι διατυπωμένη η πρόταση, σημαίνει ότι ο Βαρουφάκης, όταν ήταν σύμβουλος στο Υπουργείο Οικονομικών και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, επέλεξε την Παναρίτη!
Φυσικά, ξέρουμε ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, και δεν ήθελε να πει αυτό ο συντάκτης. Ατυχία, εδώ ήταν σωστές οι ονομαστικές: Η Έλενα Παναρίτη ήταν προσωπική επιλογή του Βαρουφάκη, τόσο ως σύμβουλος όσο και ως εκπρόσωπος στο ΔΝΤ.
* Διαβάζω δήλωση του κ. Στουρνάρα, σύμφωνα με την οποία: «…ουδείς έχει λάβει πολιτική εντολή για Grexit, είτε εξαιτίας ατυχήματος, είτε από πρόθεση».
Εντολή για ατύχημα; Σκηνοθετημένο ατύχημα δηλαδή;
* Τις προάλλες είχαμε την επέτειο του θανάτου του Φραντς Κάφκα και με αφορμή γράφτηκε στο tvxs ένα άρθρο στο οποίο πρόσεξα κάμποσα μεταφραστικά ψεγάδια.
Καταρχάς, έχουμε και πάλι τον τρόμο της διπλής άρνησης: Καμία από τις αποτυχημένες ερωτικές του σχέσεις κατάφερε να τον βγάλει από την εσωτερική του εξάρτηση. Στα νέα ελληνικά, αυτό δεν λέγεται. Το φυσιολογικό είναι: Καμία από τις αποτυχημένες ερωτικές του σχέσεις δεν κατάφερε να τον βγάλει από την εσωτερική του εξάρτηση.
Έπειτα, μαθαίνουμε ότι ο Κάφκα «Έως το 1917, όταν αρρώστησε από φυματίωση, εργαζόταν στο Workers’ Accident Insurance institution.» Αλλά ο Κάφκα δεν ζούσε σε κάποια αγγλοσαξονική χώρα ούτε εργαζόταν σε αγγλικό ίδρυμα! Στο Arbeiter-Unfallversicherungs-Anstalt δούλευε για να βγάλει το ψωμί του, και ο Άγγλος συντάκτης του κειμένου που χρησίμεψε ως πηγή στο δικό μας πολύ σωστά το μετέφρασε στα αγγλικά. Και ο δικός μας έπρεπε να το μεταφράσει, ας πούμε Ίδρυμα Ασφάλισης Εργατικών Ατυχημάτων.
Τέλος, όταν αναφερόμαστε σε έργα που έχουν ήδη κυκλοφορήσει στα ελληνικά, πρέπει να χρησιμοποιούμε τον καθιερωμένο τίτλο τους. Επομένως, όχι «Το κάστρο» αλλά «Ο πύργος» και όχι «Αμέρικα» αλλά «Αμερική».
* Όταν τις προάλλες έγινε επεισόδιο στο γήπεδο της Κορίνθου και η αστυνομία συνέλαβε τον Αλέξη Κούγια, το Μέγκα έβγαλε το σουπεράκι που βλέπετε αριστερά: Συνελήφθη ο Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρκεια του αγώνα Παναχαϊκή – ΑΕΚ. Και άντε να αποδείξεις ότι το λάθος ήταν αθώο…
* Ακυρολεξία σε μυτιληνιό ιστότοπο: Σε όλα τα οδικά δίκτυα της Λέσβου και επί 24ωρου βάσεως, συναντά κανείς καραβάνια ανθρώπινων ψυχών, που διανύοντας με τα πόδια δεκάδες χιλιόμετρα, προσπαθούν να φτάσουν στο Κέντρο Υποδοχής Μεταναστών στη Μόρια, για να εξιλεωθούν.
Όχι βέβαια, οι δυστυχισμένοι δεν έχουν κάνει τάμα να περπατήσουν δεκάδες χιλιόμετρα!
* Σε σχέση με τη συζήτηση των αρχηγών στη Βουλή, πρόσεξα μια αστεία σχιζολεξία σε άρθρο του stokokkino.gr, έστω κι αν στη συνέχεια η είδηση αντικαταστάθηκε από άλλη (αλλά πρόλαβε να αναπαραχθεί σε άλλους ιστότοπους):
Έπειτα από το «ακραίες προτάσεις δεν γίνονται αποδεκτές», το οποίο είπε σε συνεργάτες του, ο πρωθυπουργός απευθύνει το «πάρε τε θέση» στην αντιπολίτευση, απόψε (6μμ) στη Βουλή, στην προ ημερησίας διάταξης συζήτηση που θα γίνει στη Βουλή.
Πάρετε, σύντροφοι! Δεν πρόκειται για το αρχαίο «τε»!
* Τυπογραφικά λάθη κάνουν όλοι, αλλά έχει σημασία και πόσο επίσημο, αλλά και πόσο διαχρονικό, είναι το κείμενο στο οποίο γίνεται το λάθος. Άλλην βαρύτητα έχει το λάθος στον πρωτοσέλιδο τίτλο κι άλλην στο μονόστηλο, άλλη σε ιστότοπο (που εύκολα διορθώνεται) κι άλλη σε βιβλίο.
Φαντάζομαι ότι ο υπεύθυνος για την εκτύπωση των Κρατικών λαχείων της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν θα αισθάνθηκε και πολύ ωραία όταν είδε φρεσκοτυπωμένα σε δεκάδες χιλιάδες κομμάτια τα λαχεία που ο ίδιος σχεδίασε (βλ. φωτογραφία που μου έστειλε φίλος αριστερά).
Εκεί, το γνωστό σύνθημα ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ έγινε, από τα καπρίτσια του δαίμονα, ΔΕΝ ΞΕΝΧΩ!
Θα αργήσει να το ξεχάσει το λάθος -δεν… ξενχιέται τέτοια πατάτα!
* Και κλείνω με ένα υβρίδιο που πολύ με θυμώνει όταν το βλέπω -φαίνεται έχω γεράσει και έγινα συντηρητικός. Εννοώ όταν κάποιος αρχίζει γράφει με λατινικό αλφάβητο μια λέξη -και συνεχίζει, στην κατάληξη με ελληνικό. Μα, αν το Google μπορούμε να το γράψουμε είτε με λατινικό (αφού είναι φίρμα) είτε με ελληνικό αλφάβητο (αφού είναι κοινότατη λέξη), αν το μπλογκ μπορούμε να το γράψουμε και blog (αν και δεν βρίσκω κανένα λόγο, είναι κι αυτό κοινότατο), το βρίσκω τερατώδες να γράφουν κάποιοι googleάρω το ρήμα «γκουγκλάρω», ή blogόσφαιρα τη μπλογκόσφαιρα, διότι, με το να δημιουργεί μια λέξη σύνθετα και παράγωγα, αποδεικνύει πέρα από κάθε αμφιβολία ότι έχει ενταχθεί πλήρως στο ελληνικό τυπικό, έχει πολιτογραφηθεί ελληνική θα λέγαμε. Τελευταίο κρούσμα αυτού του αδικαιολόγητου υβριδισμού, από άρθρο για το μπάσκετ, το: μπήκε στο… trip-άκι, που το βρίσκω απαράδεκτο συν τοις άλλοις επειδή νομίζω ότι κάνει τον αναγνώστη να σκοντάφτει στην ανάγνωση -ενώ το καθιερωμένο «μπήκε στο τριπάκι» είναι απόλυτα στρωτό (κάποιοι μάλιστα γράφουν «στο τρυπάκι», επανερμηνεύοντας την προέλευση της λέξης).
Μόνη περίπτωση που δικαιολογείται η υβριδική γραφή (όπως και η παύλα) είναι όταν κάνουμε ένα λογοπαίγνιο, όταν δημιουργούμε ένα εφήμερο σύνθετο, όταν θέλουμε να θυμίσουμε στον αναγνώστη ότι η λέξη που διαβάζει είναι θνησιγενής, εφήμερος σχηματισμός. Αλλά το θέμα το έχουμε συζητήσει κι άλλη φορά σε μεζεδάκια, και μάλλον αξίζει ειδικό άρθρο.
