aeisixtir | 16/7/2015
Αν κάτι έγινε κατανοητό αυτούς τους έξι μήνες είναι ότι τελικά χαλάρωση της λιτότητας και παραμονή στο ευρώ από αυτήν την κυβέρνηση και σε αυτή την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρόκειται να γίνει.
Απεναντίας αυτή η ΕΕ ήταν έτοιμη να στείλει αυτήν την χώρα και αυτην την κυβέρνηση από ΄κει που ‘ρθε. Ίσως μάλιστα, τελειως θεωρητικά, μια πιο δεξιά κυβερνηση θα μπορούσε να ελπίζει σε καλύτερη αντιμετώπιση από αυτήν την ακροδεξιά και μισαλλόδοξη Ε.Ε. Το τελείως θεωρητικό του πράγματος έγκειται στο γεγονός ότι δεν είδαμε καμία ένδειξη χαλάρωσης απέναντι στην κυβέρνηση Σαμαρά, απεναντίας από ένα σημείο και μετά “αφέθηκε” τελείως μόνη της για να μην στιγματίσει η αποτυχία της το υπόλοιπο ΕΛΚ, ενω η κυβέρνηση Τσίπρα, θες με τις κινήσεις της, θες επειδή δεν την γουστάρανε, θες επειδή μερικοί εκεί πέρα είχαν πάρει τις αποφάσεις τους (που ειναι το πιο πιθανό) είχε την πλέον εχθρική αντιμετώπιση παρόλο που ήταν η πλέον αμέτοχη στην ευθύνη για το πως φτάσαμε έως εδω και η πλέον πιθανή να λύσει το πρόβλημα αν της δινόταν χρόνος και ευχέρεια κινήσεων, κάτι που δεν έγινε ποτέ.
Ακόμα και ο πλέον κακόπιστος οφείλει να ομολογήσει ότι κυβέρνηση Τσίπρα εξάντλησε όλα τα καλοπροαίρετα όρια διαπραγμάτευσης με την Ε.Ε. Μάθαμε βεβαιως ότι υπήρχαν και άλλα όρια να δοκιμαστούν, αλλά αυτά δεν ήταν πλέον καλοπροαίρετα (βλέπε τις προτάσεις Βαρουφάκη αμέσως μετά το κλείσιμο των τραπεζών. Δεν υπάρχει όμως εγγύηση ότι αυτά τα μέτρα που ήταν καθαρά επιθετικά, καίτοι λογικά σύμφωνα με τον γράφοντα, ότι είτε θα είχαν καλύτερο αποτέλεσμα, είτε θα εξασφάλιζαν μακροπρόθεσμα την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, είτε οτιδήποτε άλλο. Ήταν κινήσεις που θα έκανε διακυβέρνηση η οποία θα ξεκίναγε διαδικασίες ρήξης. Αν θα γινότανε ρήξη ή όχι αυτό είναι άλλο καπέλο αλλά ήταν καθαρά κινήσεις ρήξης, κόντρα επίθεση στην επίθεση της ΕΚΤ και μοιραία θα μας έβαζαν πιο πιθανά στην έξοδο αυξάνοντας τις πιθανότητές της. Ηταν (κατ εμε) κινήσεις που έπρεπε να έχουν γίνει πολύ νωρίτερα, και όχι στο παραπέντε, ήταν κινήσεις που θα ανταπέδιδαν την πίεση στους ευρωπαίους, κάτι το οποιο προφανώς ο Τσίπρας δίσταζε πλέον να κάνει μιας και είχε πάρει χαμπάρι πως πλέον τα πράγματα ήταν οριακά. Τελικά έγινε σαφές πως το δημοψήφισμα τον ισχυροποιησε και τον έκανε το μοναδικό αξιόπιστο στο εξωτερικό παίχτη στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας και μόνο αυτό. Και σε περίπτωση που αναρωτιέστε αν το αποτελεσμα της συμφωνίας θα ηταν διαφορετικά άν στο δημοψήφισμα ψηφιζαμε ΝΑΙ, τελικά η γνώμη μου ειναι πως…. όχι). Το αποτέλεσμα της προτεινόμενης συμφωνίας είχε προαποφασιστεί στο μεγαλύτερο ποσοστό του. Ο Τσίπρας προσπάθησε να το γλιτώσει και απέτυχε. Και είπαμε, για κάποιον που θέλει να μείνει στο ευρώ, εντός της ΕΕ και όχι ως … “πειρατής” η επιβαλλόμενη λιτότητα αποδείχθηκε μονόδρομος.
Μια στάση εδώ. Όταν στο μέλλον στέλνουμε κάποιον για διαπραγμάτευση καλο ειναι να ξέρουμε τι σκατά θέλουμε:
