Αναρτήθηκε από τον Thomas Xomeritis | 18/8/15 |στις 7:55 π.μ.
Και βέβαια υπήρχε εναλλακτική. Αυτή της μιας καλύτερης συμφωνίας. Καλύτερης από αυτής που επέβαλαν στον Πρωθυπουργό και μας φόρεσαν, καλύτερης από αυτής την οποία καταψηφίσαμε στο δημοψήφισμα. Καλύτερης απ’ αυτές που έκαναν γαργάρα προηγούμενες Κυβερνήσεις. Η εναλλακτική που δεν υπήρχε ήταν δανεισμός δίχως συμφωνία. Ποτέ. Το ζητούμενο, από την αρχή, ήταν οι όροι του δανεισμού. Υπάρχουν ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που είχαν επίγνωση αυτού, όπως και των αλλαγών – των μεταρρυθμίσεων – που ήταν αναγκαίες. Κι εξακολουθούν να είναι. Μεταρρυθμίσεις – ας μη δαιμονοποιούμε τον όρο. Είναι απόλυτα υγιές να βλέπεις τ’ αδύναμα και τ’ άρρωστα του σπιτιού σου και να θέλεις να βελτιωθείς. Εσύ ο ίδιος, δίχως να σου τα επιβάλλουν οι άλλοι. Όπως υγιές είναι το να έχεις καταλήξει σ’ ένα παραγωγικό μοντέλο που επιθυμείς για τον εαυτό του. Κι όχι μόνο ν’ απορρίπτεις, να γνωρίζεις με πάθος αυτό που δεν θέλεις. Αυτό το δίπολο, το να ξέρεις τι μισείς αλλά ν’ αγνοείς (και να μην κάνεις προσπάθεια να μάθεις) τι αγαπάς, είναι η αρχή μεγάλου κακού.
Έχουμε λοιπόν μια κάκιστη συμφωνία, με βάση το φοροπλιάτσικο, που σίγουρο είναι ότι θα μας πνίξει. Υπάρχει κάποια χαραμάδα, να μπορέσουμε ν’ ανασάνουμε; Υπάρχει. Η ελάφρυνση του χρέους, ένας στόχος στον οποίο μπορούμε να βρούμε συμμάχους. Και (βέβαια) μέσα στο ίδιο το ΔΝΤ. Ας το χειριστούμε σωστά. Ενήλικες είμαστε. Εκτός αν δεν θέλουμε να είμαστε και δικαιώσουμε έτσι τον πατροναριστικό λόγο της Christine.
Όσα για τη μηνιαία έκθεση της Bundesbank για την ελληνική οικονομία, ότι θα υπάρξει σταδιακή ανάπτυξη στην χώρα μας, αυτά αν τ’ ακούω πατροναριστικά. Μέσα στον Αύγουστο με τις τράπεζες απούσες και εμάς απόντες από τους εαυτούς μας.
