Γράφει κάπου ο Ραούλ Βάνεγκεμ: «Η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει γίνει μια άτυπη δικτατορία. […] Ο φετιχισμός του χρήματος έχει πνίξει από τις στάχτες του τις τελευταίες φλόγες της ταξικής συνείδησης και πλέον απειλεί να σβήσει τις τελευταίες ζωντανές σπίθες της ανθρωπότητας» (από το «Μήνυμα σε αυτούς που αγωνίζονται»).
Έτσι φαντάζει και η ελληνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ: σαν μια (τελευταία;) ζωντανή σπίθα της αξιοπρέπειας του κοινωνικού κράτους, της ίδιας της δημοκρατίας. Είμαστε υποχρεωμένοι να πετύχουμε και πρέπει να πετύχουμε! Ειδάλλως οι πολιτικές ύαινες, τα κοράκια της διαπλοκής και της διαφθοράς, καραδοκούν…
Και γι’ αυτό βγαίνουν απ’ τα ρούχα τους οι άτεγκτοι, χρηματόδουλοι Ευρωπαίοι (μας) με την κυβέρνηση Τσίπρα! Επειδή άναψε τη σπίθα της ελπίδας στις καρδιές του ελληνικού λαού αλλά κι όλων των αριστερών, δημοκρατών, προοδευτικών της Ευρώπης!
Δε χρειαζόμαστε μόνο μια ελληνική Αριστερά αλλά κυρίως μια ευρωπαϊκή Αριστερά για τις μεγάλες προοδευτικές δομικές αλλαγές της πολιτικής και της κοινωνίας…
Ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε το πρώτο ρήγμα στον ευρωπαϊκή νεοφιλελεύθερη «κόλαση» για τους λαούς. Και ήδη η «ζωντανή σπίθα» έγινε κτήμα πολλών ευρωπαϊκών αριστερών κομμάτων και κινημάτων…. Αλλά για να ‘μαστε πραγματιστές «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή» ακόμη!
-Ο ΣΥΡΙΖΑ και το μνημόνιο:
Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τους σκληρούς όρους της συμφωνίας με τους δανειστές βεβαίως. Μπορεί όμως να προβλέψει με σχετική ακρίβεια δυο πράγματα. Πρώτον, ότι η κυβέρνηση Τσίπρα θα κάνει ό,τι μπορεί, θα διαπραγματευτεί, θα μηχανευτεί, θα σκιστεί, για να περάσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα, για τους μη έχοντες τουλάχιστον, τα επώδυνα. Και, δεύτερον, ότι η ασφυξία από το κολάρο των δανειστών θα δώσει ώθηση και ταχύτητα στα «άλλα». Στα άκρως σημαντικά για το σήμερα και το αύριο. Για τα οποία δεσμεύτηκε προεκλογικά.
Μιλάμε φυσικά για τις βαθιές αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο κράτος, στο κράτος, και στο κράτος. Γιατί από ‘κεί ξεκινούν κι εκεί καταλήγουν όλα: Δικαιοσύνη, παιδεία, υγεία, φοροδιαφυγή, λαθρεμπόριο, ρεμούλα, κομματισμός. Κάθε αλλαγή στη ζωή του πολίτη έχει να κάνει με τις αλλαγές στο κράτος. Και κάθε αλλαγή στο κράτος θα πιστοποιεί τη διαφορετική ποιότητα αυτής της κυβέρνησης. Κι αν αυτό αρχίσει με αποφασιστικότητα, τόλμη και διάθεση να σπάσουν αβγά, θα είναι το πιο αποτελεσματικό αντίβαρο, αντίμετρο, ισοδύναμο για τα αρνητικά του Μνημονίου.
Κι έτσι ίσως ζήσουμε άλλο ένα πολιτικό παράδοξο. Η κυβέρνηση, με το κολάρο των δανειστών στο λαιμό, να στραφεί σε ριζοσπαστικές αλλαγές, έτσι όπως η Αριστερά τις καταλαβαίνει. Να απλώσει τις μάχες της στα πεδία όπου δεν φτάνει το μακρύ χέρι του Σόιμπλε. Κι αυτή μπορεί να είναι μια φυγή προς τα μπρος, που θα αλλάξει πολλά…
