παλιό σκαρί, παλιό κρασί

περπατούσε σκυφτός,
με βήμα όχι τόσο σταθερό,
μα η μέση του δυνάμωνε
με κάθε βήμα.

το ύφος καλοσυνάτο,
η ματιά κουρασμένη,
τα χέρια πρόθυμα,
το πρόσωπο χαρωπό.

τα πρωινά για το σχολείο
πήγαινε τις πιο πολλές φορές μπροστά μου.
εγώ, συνήθως τελευταίος,
τον έβλεπα να προχωρά,
κοντόσωμος μα ζωηρός.

δεν στεκόταν στις κουβέντες.
είχε τον σκοπό του
και πήγαινε.

ο πατέρας του εργάτης,
λιγομίλητος, σοβαρός.
κι εκείνος,
η απλότητα σε όλο της το μεγαλείο.
δίχως απαιτήσεις,
με χέρια έτοιμα να δώσουν.

αργότερα,
ο καημός για τον γιο του
τον γονάτισε.
πήρε καιρό
να σταθεί ξανά,
μα στάθηκε.

χθες μου είπε:
«νιόνιο μου,
προχωράμε, υπάρχουμε».

κι ήταν σαν να τον έβλεπα πάλι
στον δρόμο για το σχολείο,
να πηγαίνει μπροστά μου,
να βρίσκει δύναμη
στο επόμενο βήμα.

όταν τον βλέπω,
κάτι μέσα μου ησυχάζει.
χωρίς πολλά λόγια,
μου κάνει χώρο
να υπάρχω δίπλα του.

έτσι γνώρισα την καλοσύνη.
με το πρόσωπο
του συμμαθητή μου.

— δδμανιάς

οι γερόντοι κουβαλούν χρόνια, κόπους και αποχωρισμούς. κι όταν σου χαμογελούν, ο κόσμος γίνεται λίγο πιο ήσυχος. σαν το παλιό κρασί, απαλώνουν, κρατώντας μέσα τους όλη τη ζωή. κι ακόμη λένε: «προχωράμε, υπάρχουμε».

— δδμανιάς