σχόλιο στο άρθρο “γονείς, δεν πρέπει να διαβάζετε τα παιδιά σας”
Συντάκτης: aris
Ας εκφράσω και εγώ τις προσωπικές μου απόψεις και τις εμπειρίες που απέκτησα σαν μαθητής και σαν πατέρας με την ελπίδα να βοηθήσω κάπου επί της ουσίας.
«Να διαβάζουν οι γονείς τα παιδιά στο σπίτι, ή όχι»?
Θεωρητικά μια είναι η απάντηση, ΠΟΤΕ !
Στην πράξη όμως υπάρχει ένας φαύλος κύκλος που βασίζεται στη παρακάτω παράγραφο του άρθρου:
… «Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν είχαμε διαφορετικά αναλυτικά προγράμματα όπου η μάθηση θα στηριζότανε στην κριτική σκέψη τότε ο γονέας δεν θα μπορούσε εύκολα να υποκαταστήσει τον εκπαιδευτικό.»
Με άλλα λόγια πρέπει πρώτα να εκπαιδεύσουμε τους εκπαιδευτικούς σε αυτή και με αυτή τη λογική και μετά το παιδί δεν θα έχει ανάγκη το γονιό του στο διάβασμα, γιατί σήμερα ο εκπαιδευτικός σε ποσοστό πιστεύω 70% δεν είναι ικανός, ή δεν του αρέσει το επάγγελμα που κάνει, άρα ο γονιός πρέπει να βοηθάει.
Τα παιδιά λοιπόν θέλουν μια διακριτική παρακολούθηση και βοήθεια από τους γονείς που δυστυχώς δεν είναι εύκολο να το εφαρμόσουν γιατί συνήθως και φυσιολογικά δεν έχουν γνώσεις για τέτοια θέματα και έτσι δημιουργείται ένα άσχημο κοκτέιλ υποτιθέμενης παιδείας και εκπαίδευσης.
Και η πλάκα είναι από αυτό το άσχημο κοκτέιλ ξεπηδάνε οι νέοι εκπαιδευτικοί και οι νέοι γονείς που είναι υπεύθυνοι αν όχι για την καταστροφή τουλάχιστον για την οπισθοδρόμηση κοινωνιών.
Υπήρξα ένας μέσος μαθητής με εμπειρίες σε επαρχιακά και πρωτευουσιάνικα σχολεία.
Στο χωριό ίσως πήρα την καλύτερη εκπαίδευση, ανεβαίνοντας τα πράγματα πήγαιναν προς το χειρότερο. Στην Αθήνα σε ένα σοβαρό για την εποχή Γυμνάσιο στη Β΄τάξη ο βαθμός μου στα μαθηματικά εξαρτήθηκε από τα γραφόμενα εκ του μαθηματικού διδασκάλου στο ποινολόγιο, «κορόιδευε και περιέπαιζε τον καθηγητή του». Είχανε πέσει τότε τα μούτρα της κακομοίρας της μάνας μου από τη ντροπή!
Ποιόν καθηγητή? Πέρασε ένας χρόνος και ολόκληρη τάξη ξέχασε και αυτά που ήξερε. Ο επόμενος καθηγητής τράβαγε τα μαλλιά του! Στην Γ΄ τάξη στην ουσία καλύψαμε ύλη δύο χρόνων πετυχαίνοντας ένα νέο και ορεξάτο μαθηματικό με όνομα Αβραμίδης.
Στο τέλος πάλι ένας φιλόλογος Σιδερίδης με έμαθε αρχαία φιλοσοφία, φιλοσοφία ζωής στην ουσία που εγώ άκουγα αρχαία και ξέρναγα μέχρι τότε! ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ.
Αυτοί οι δύο εκπαιδευτικοί μου έχουν μείνει σαν σύμβολα καθηγητών, και κάθομαι και σκέφτομαι:
Και οι δύο ήταν προφανώς Ποντιακής καταγωγής, αν λοιπόν ισχύουν τα ανέκδοτα με τους Πόντιους λες να τους πιάσανε «Πόντιους» και κάνανε σωστά τη δουλειά τους?
Την επόμενη γενιά (παιδιά) την βοήθησα πάντα διακριτικά και δεν πάτησα ποτέ σε σχολείο γιατί με αυτά που αντιλαμβανόμουνα θα γινόμουνα «μπουκιές». Τη γυναίκα μου την περάσανε για χήρα! χα χα χα.
Τολμώ να πω όμως ότι (για την ώρα πάντα), δεν απέτυχα στις λογικές μου.
Χουά χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα.
