13:10 | 26 Μαρ. 2016 | tvxs
Γιάννης Μάρκοβιτς
«Ο στόχος μιας τυπικής κυβέρνησης είναι να προστατεύει τη Δημοκρατία, ενώ της λαϊκής είναι να τη θέσει στις σωστές της βάσεις. Πρέπει να υπενθυμίζουμε σε όλους ότι οι κυβερνήσεις, όποιες κι αν είναι αυτές, εγκαθιδρύονται από το λαό και για το λαό. Όταν παραβιάζουν τα δικαιώματά του, η αντίσταση είναι αναγκαίο καθήκον. Εκείνοι που κυβερνούν, πρέπει να θυμούνται ότι είναι εντολοδόχοι και πληρεξούσιοι του λαού. Κι εμείς, πρέπει να ξέρουμε, ότι όταν ασκούν απόλυτη εξουσία, τότε είμαστε υποκείμενοι σε αυτήν.
Το μυστικό της ελευθερίας είναι να μορφώνονται οι πολίτες, καθώς η αμφιβολία είναι η βασική τους αρετή. Ενώ το μυστικό της τυραννίας είναι να μας κρατάει αδαείς. Γι’ αυτό δεν πρέπει να παρασυρθούμε από τους ψιθύρους εκείνων που προτιμούν μία ειρηνική σκλαβιά από μιαν ελευθερία. Έτσι, οδηγούμαστε στη δημιουργία ενός διεφθαρμένου καθεστώτος, που κάτω από το ζυγό του θέλει να υποτάξει το λαό.
Οι διεφθαρμένοι δεν φτιάχτηκαν για να κατασπαράζουν το ανθρώπινο είδος ούτε για να μας χαλιναγωγούν και να προσφέρουν δείγματα απληστίας, έπαρσης, ακολασίας και ψευδολογίας. Παρ’ όλα αυτά, απαιτούν τα πάντα, θέλουν να εισβάλουν παντού και να κυριαρχήσουν σε όλα. Οι καταχρήσεις είναι έργο και αρμοδιότητά τους. Το συμφέρον του λαού είναι το γενικό συμφέρον, ενώ των διεφθαρμένων είναι το ατομικό.
Ποια είναι η πηγή της τρομερής ανισότητας που συσσωρεύει πλούτη σε λίγα χέρια; Είναι οι κακοί νόμοι; Είναι οι κακές κυβερνήσεις; Ή μήπως είναι οι αδυναμίες των άτολμων κοινωνιών; Μας μιλούν για νόμους, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχουν, με σκοπό να μας υποδουλώσουν και να μας ληστέψουν. Κάθε θεσμός που δεν στηρίζει το κοινό καλό, είναι ένας κακός θεσμός. Όταν οι νόμοι παραβιάζονται, τότε οφείλουμε να αντιδράσουμε, να καταστείλουμε τους εχθρούς της Δημοκρατίας, ειδάλλως θα διαφθαρούμε μαζί τους. Η αντίσταση είναι ο πόλεμος της ελευθερίας ενάντια στους εχθρούς της.
Όταν η ανθρωπότητα τρέμει για τον εαυτό της, τότε η Δημοκρατία δεν στηρίζεται σε σταθερές και υγιείς βάσεις. Γι’ αυτό, πρέπει να αποκρούσουμε τους εχθρούς της Δημοκρατίας, και ο λαός να συνενωθεί. Ο λαός όμως δεν κρίνει όπως τα δικαστήρια, δεν βγάζει αποφάσεις. Ο λαός ρίχνει κεραυνούς. Δεν καταδικάζει τους εξουσιαστές του, τους καταργεί. Και αυτή η απόφαση, είναι το ίδιο ισχυρή, όσο και κείνη των δικαστηρίων.
Αλλά τι σημασία έχει να νικήσουμε όταν θα έχουμε ηττηθεί από τις ακολασίες που φέρνουν την τυραννία; Γιατί, δυστυχώς, φτάνουμε στην τυραννία με τη βοήθεια των διεφθαρμένων. Η τιμωρία τους είναι καλοσύνη, η συγχώρεσή τους είναι αναλγησία.
Η υπεράσπιση των εντίμων από τους διεφθαρμένους, η επίκληση του καθήκοντος για τους αδυνάτους σε βάρος των ισχυρών που τους εκμεταλλεύονται και τους συνθλίβουν, είναι το δημοκρατικό πρόσταγμα προς τους πολίτες που δεν έχουν μολυνθεί από τον εγωισμό και τη διαφθορά.»
Σημείωση: Το κείμενο είναι πρωτότυπη «σύνδεση» αποσπασμάτων από λόγους του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου προς τη Συντακτική Συνέλευση, τη Συμβατική και τους Ιακωβίνους από το 1789 έως το 1794.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ…
