iloveithaki.gr, 24/4/2026
στην ελλάδα αγαπάμε πολύ τη δικαιοσύνη.
τόσο πολύ…
που όταν αρχίζει να ψάχνει λάθος συρτάρια,
της αλλάζουμε ντουλάπα.
η κυρία Λάουρα Κοβέσι,
η ευρωπαία εισαγγελέας με το βαρύ βιογραφικό
και την κακή συνήθεια να ανοίγει φακέλους,
ξαναχτύπησε.
κι εκεί που οι Βρυξέλλες είπαν
«ανανεώνονται οι έλληνες ευρωπαίοι εισαγγελείς»,
εδώ στην πατρίδα του σωκράτη,
του αριστοτέλη
και του «έλα μωρέ τώρα»,
σηκώθηκαν φρύδια.
διότι στην ελλάδα έχουμε θεσμούς.
όχι αστεία.
έχουμε Άρειος Πάγος.
έχουμε συμβούλια.
έχουμε επιτροπές.
έχουμε διαδικασίες.
κι όταν όλα αποτύχουν…
έχουμε καθυστερήσεις.
γιατί τι είναι η δημοκρατία
χωρίς λίγη γραφειοκρατία;
τι είναι η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης
χωρίς έναν μικρό διοικητικό στραγγαλισμό;
τι είναι η διαφάνεια
χωρίς κουρτίνα;
αν η έρευνα αφορά αγρότες,
καλά.
αν αφορά επιδοτήσεις,
βλέπουμε.
αν αφορά πρόσωπα με γραβάτες,
ξαναβλέπουμε.
αν αφορά «δικούς μας»,
το ξανασκέφτεται κι ο θεός.
η κυβέρνηση βεβαίως δηλώνει
πως σέβεται απόλυτα τη δικαιοσύνη.
όπως όλοι.
πάντα τη σέβονται.
μέχρι να χτυπήσει την πόρτα.
κι ο λαός παρακολουθεί.
με ποπ κορν;
όχι.
με άδεια τσέπη.
με λογαριασμούς.
με φόρους.
με επιδοτήσεις
που δεν είδε ποτέ.
και κάπου εκεί,
μέσα στη σκόνη των φακέλων,
ακούγεται η παλιά ελληνική φράση:
«πάλι ρεζίλι του ντουνιά…»
γιατί στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία,
τη φιλοσοφία
και την τραγωδία,
η κάθαρση έρχεται πάντα
στο τελευταίο επεισόδιο.
αν προβληθεί.
υστερόγραφο
ο «ντουνιάς» δεν είναι ελληνική λέξη.
ήρθε από το τουρκικό dünya
κι αυτό από το αραβικό dunyā.
σημαίνει τον κόσμο.
την πλάση.
την επίγεια ζωή.
γι’ αυτό κι ο λαός λέει:
«το ’μαθε ο ντουνιάς κι ο κόσμος.»
δηλαδή:
το ’μαθε όλη η γη
κι όλοι οι άνθρωποι μαζί.
κι όταν μια χώρα γίνεται θέατρο,
το μαθαίνει πρώτα ο ντουνιάς.
και μετά… ο κόσμος.
θυσία στη λογική…
