iloveithaki.gr, 23/4/2026
απόψε το δειλινό έβαψε κόκκινο τον ουρανό.
πάνω απ’ το βαθύ.
με την παναγιά στο βάθος να στέκει σιωπηλή.
οι ελιές σκοτείνιασαν.
η γη μύρισε υγρασία.
και η φύση, λίγο πριν κοιμηθεί, φόρεσε τα καλά της.
μια γυναίκα με ρώτησε:
— θα βρέξει;
της είπα:
— δεν νομίζω…
μα εγώ φοβάμαι τις βροχές του μάη.
στο κακορίζικο χωριό,
ο μάης άμα θυμώσει… βρέχει.
κι όταν βρέχει…
η γη γεννάει.
χορτάρια.
βάτα.
ζωή.
τόση ζωή…
που σε λίγο ξεραίνεται.
και γίνεται φωτιά.
πέρσι ο μάης έριξε νερό
κι ο τόπος χιόνισε χόρτα.
μετά ήρθε το χορτοκοπτικό.
ο ιδρώτας.
οι ώρες.
να καθαρίσεις.
να μη γίνει καύσιμη ύλη.
να μην πλησιάσουν ποντίκια.
φίδια.
ζουζούνια.
να προστατέψεις σπίτια, αυλές, μάντρες και ανθρώπους.
κι όμως…
μέσα σ’ όλο αυτό,
η ιθάκη μένει όμορφη.
γλυκιά.
ήσυχη.
με χρώματα που αλλάζουν κάθε ώρα.
με δειλινά που κοκκινίζουν τον ουρανό.
με βουνά που αγναντεύουν θάλασσες.
με φύση που πεθαίνει και ξαναγεννιέται.
σαν να σου λέει:
«κουράσου…
μα κοίτα τι σου χαρίζω.»
αυτός είναι ο παράδεισός μας.
δεν είναι εύκολος.
θέλει χέρια.
θέλει κόπο.
θέλει αγώνα.
μα όταν κάθεσαι το βράδυ
και κοιτάς ένα τέτοιο δειλινό…
λες μέσα σου:
άξιζε.
για τις εικόνες…
