κοινωνικά βιώσιμο μοντέλο

αυγή | 21 Μαΐου 2017 07:30

Όπως αποτελεί αναγκαία, πλην όμως όχι ικανή από μόνη της συνθήκη για την οικοδόμηση, επιτέλους, κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα το πλέγμα των θετικών αντιμέτρων που τόσο λοιδορήθηκαν από τις πολιτικές δυνάμεις που, αφού συνέβαλαν στη λεηλασία, οδήγησαν τη χώρα στην επιτροπεία και την κοινωνία στη χρεοκοπία.

Η ελάφρυνση του χρέους, αυτή η συνολική συμφωνία που ζητούσε η κυβέρνηση τη στιγμή που οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις αμφισβητούσαν την ίδια την ανάγκη μιας ρύθμισης και χλεύαζαν -όταν δεν υπονόμευαν ανοιχτά- την πολιτική διαπραγμάτευση, είναι προ των πυλών. Αποτελεί σίγουρα αναγκαία, πλην όμως όχι ικανή από μόνη της συνθήκη για τη δημιουργία του δημοσιονομικού διαδρόμου που απαιτείται για να «γυρίσει» το οικονομικό κλίμα και να ξεφύγει η χώρα από την επιτροπεία.

Όπως αποτελεί αναγκαία, πλην όμως όχι ικανή από μόνη της συνθήκη για την οικοδόμηση, επιτέλους, κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα το πλέγμα των θετικών αντιμέτρων που τόσο λοιδορήθηκαν από τις πολιτικές δυνάμεις που, αφού συνέβαλαν στη λεηλασία, οδήγησαν τη χώρα στην επιτροπεία και την κοινωνία στη χρεοκοπία. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που αγωνίζονται να επανέλθουν με σημαία ένα ακόμα πιο σκληρά ταξικό νεοφιλελεύθερο μοντέλο, που θα αυξάνει τα κέρδη για τους ελάχιστους σε βάρος των πολλών.

Σε αυτές τις δυσμενείς συνθήκες η κυβέρνηση πέτυχε να αλλάξει κατ’ αρχάς τα στατιστικά μεγέθη, κερδίζοντας μια πρώτη πολιτική μάχη στο επίπεδο των Ευρωπαίων εταίρων. Τα πλεονάσματα υπερβαίνουν τους στόχους, με τα νοσοκομεία να καταφέρνουν να ξεχρεώσουν. Η ανεργία σπάει το ψυχολογικό φράγμα πέφτοντας κάτω από το εκατομμύριο -που είναι τεράστιο-, με τις θέσεις πλήρους απασχόλησης να ξεπερνούν για πρώτη φορά τις θέσεις μερικής απασχόλησης. Η βιομηχανική παραγωγή και οι εξαγωγές ανακάμπτουν, ενώ οι διεθνείς επενδυτές αρχίζουν να βλέπουν την Ελλάδα, δημιουργώντας ευοίωνες προοπτικές για θέσεις παραγωγικής εργασίας πέραν του τουρισμού.

Εδώ ξεκινά το πραγματικό στοίχημα της επόμενης ημέρας: Η δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας με κανονικές αμοιβές και ασφάλιση -η μόνη ικανή συνθήκη για να ανακάμψει η κοινωνία- περνά μέσα από την αξιοποίηση του πλούτου της χώρας υπό δημόσιο έλεγχο, με όρους περιβαλλοντικής προστασίας, διαφάνειας και μεγιστοποίησης του οφέλους για την κοινωνία. Η κυβέρνηση της Αριστεράς καλείται να χρησιμοποιήσει τα εργαλεία που έχει, τις δημόσιες επενδύσεις που θα συμπαρασύρουν τις ιδιωτικές, τους κοινοτικούς πόρους και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους έτσι ώστε το νέο παραγωγικό μοντέλο να είναι όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά βιώσιμο.