όχι άλλες χαμένες γενιές

αυγή | 25 Αυγούστου 2017 07:30

όταν η ανεργία των νέων στην Ελλάδα ξεπερνά το 30% και βρίσκεται στην κορυφή της σχετικής ευρωπαϊκής κλίμακας, η ένταξη των νέων στην παραγωγή, μετά την ολοκλήρωση των σπουδών, δεν μπορεί να αφεθεί ούτε στην τύχη ούτε στις λεγόμενες δυνάμεις της αγοράς

Από μια ματιά στην τρέχουσα ειδησεογραφία διαπιστώνει κανείς ότι βρισκόμαστε στην περίοδο των νέων. Λίγες ημέρες πριν οι μαθητές καθίσουν και πάλι στα θρανία, ανακοινώθηκαν οι βάσεις εισαγωγής στις πανεπιστημιακές σχολές, σήμερα αναμένονται ανακοινώσεις για τη -σχεδόν- δωρεάν παροχή Ίντερνετ σε όλους (72.000) τους πρωτοετείς φοιτητές, το υπουργείο Παιδείας ετοιμάζεται να καταθέσει στη Βουλή το νομοσχέδιο για τη Δευτεροβάθμια και Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και το υπουργείο Εργασίας συντάσσει το νομοσχέδιο για την καταπολέμηση της αδήλωτης και υποδηλωμένης εργασίας, που, πρωτίστως, σχετίζεται με τους νέους εργαζόμενους.

Σε έναν κόσμο ευμετάβλητο, μεγάλων ανισοτήτων, ταξικών και άλλων διακρίσεων και «ευκαιριών», όπως λένε τώρα τελευταία, τι θα κάνει κανένας στη ζωή του εξαρτάται και από τον παράγοντα της τύχης, πέραν του δικαιώματος, της βούλησης και των ικανοτήτων του ιδίου. Για τον νέο είναι δύσκολο να προκαθορίσει την πορεία του και για την Πολιτεία ακόμη δυσκολότερο να διασφαλίσει τη σταθερότητα στις επιλογές του.

Η Πολιτεία, ωστόσο, οφείλει να παράσχει στους νέους κάθε δυνατή βοήθεια και τα εφόδια μιας γενικής παιδείας, που στην πορεία θα διευρύνουν τους ορίζοντές τους και θα τους καταστήσουν ικανούς να αντεπεξέλθουν στις αντιξοότητες που σίγουρα θα συναντήσουν ή να εκμεταλλευτούν τις «ευκαιρίες» που θα βρουν στον δρόμο τους.

Επιπλέον, όταν η ανεργία των νέων στην Ελλάδα ξεπερνά το 30% και βρίσκεται στην κορυφή της σχετικής ευρωπαϊκής κλίμακας, η ένταξη των νέων στην παραγωγή, μετά την ολοκλήρωση των σπουδών, δεν μπορεί να αφεθεί ούτε στην τύχη ούτε στις λεγόμενες δυνάμεις της αγοράς. Εδώ χρειάζεται και το αναγκαίο «σπρώξιμο», δηλαδή οι πολιτικές εκείνες που θα στηρίζουν και θα «επιδοτούν» τη νεανική απασχόληση. Μόνον έτσι η «επένδυση» στην Παιδεία μπορεί να έχει και αντίκρισμα. Να συμβάλει στην οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο γενικότερα.