οι δύο ελλάδες

Παρ’ ότι με την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης και τις αποφάσεις του Eurogroup για ρύθμιση του χρέους η πολιτική και οικονομική σταθερότητα αποτελεί αδιαμφισβήτητο κεκτημένο για τη χώρα, η «κανονικότητα» μιας άλλης εποχής φαίνεται να περνά από πολλά επεισόδια, τα οποία δεν σχετίζονται κατ’ ανάγκην με το προεξοφλούμενο τέλος των Μνημονίων τον Αύγουστο του 2018.

Υποθέσεις σαν κι αυτές που βλέπουν το τελευταίο διάστημα το φως της δημοσιότητας ή βρίσκονται εντέχνως στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης, όπως αυτές της φοροαποφυγής από στελέχη της ιθύνουσας τάξης, της διαπλοκής πολιτικών στελεχών όχι μόνο με οικονομικούς παράγοντες αλλά και με κυκλώματα ποινικών, καθώς και η επιχειρούμενη επανασυσχέτιση της Αριστεράς με την τρομοκρατία από την παράταξη που περασμένες δεκαετίες είχε αναγάγει αυτή την επιχείρηση σε στρατηγική, προφανώς ανήκουν στην Ελλάδα του χθες, που χρεοκόπησε οικονομικά και πολιτικά.

Αυτή όμως είναι η μία όψη της σημερινής μεταβατικής περιόδου. Μέσα σ’ αυτόν τον κουρνιαχτό υπάρχουν και στοιχεία τα οποία αναδεικνύονται μεν ελάχιστα, έχουν όμως μέγιστη αξία για την Ελλάδα του αύριο. Η ΕΛ.ΣΤΑΤ., επί παραδείγματι, ανακοίνωσε χθες ότι για πρώτη φορά από τον Οκτώβριο του 2011 η ανεργία έπεσε κάτω από το ψυχολογικό όριο του ενός εκατομμυρίου και η Κομισιόν εκτίμησε ότι η πτωτική τάση θα συνεχιστεί το 2018 και τα επόμενα χρόνια. Στην πραγματικότητα η ανεργία δεν βρίσκεται καν στα επίπεδα του 2011, διότι τότε μπροστά από το ένα εκατομμύριο υπήρχε θετικό πρόσημο, ενώ τώρα αρνητικό. Πρόκειται, δηλαδή, για δύο ανόμοιες καταστάσεις.

Πέραν των θετικών εξελίξεων στον τομέα της απασχόλησης, υπάρχει η αναγνώριση εκ μέρους του προέδρου του Eurogroup. Επιθυμητές θετικές εξελίξεις στον τομέα της απασχόλησης προϋποθέτουν την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και συμβάσεων, και μάλιστα από το 2018, αμέσως μετά τη λήξη του Μνημονίου. Η δήλωση Ντάισελμπλουμ αξίζει ιδιαίτερης μνείας, διότι αποτελεί μεν δημόσια υπενθύμιση μιας σχετικής ρύθμισης που εμπεριέχεται στη συμφωνία επί της δεύτερης αξιολόγησης, όλοι όμως ενθυμούμεθα τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς της Ν.Δ. και συνολικότερα της αντιπολίτευσης.

Και αν ορισμένοι διαθέτουν ασθενή μνήμη, δεν μπορεί να τους διαφεύγουν ούτε οι σημερινές θέσεις του ΣΕΒ για τις εργασιακές σχέσεις ούτε το ερωτηματολόγιο που θέτει προς συμπλήρωση στα μέλη της η ηγεσία της Ν.Δ.