σχολιάζοντας την επικαιρότητα, 6η γεν 2018

iloveithaki.gr | jan 6th 2018

σχόλια ημέρας:

οι άθλιοι της ελληνικής κοινωνίας

όσοι διάβασαν κάποτε τον ουγκώ και το περίφημο αριστούργημά του, κατάλαβαν βολικά ότι οι άθλιοι είναι σίγουρα οι απανταχού αγιάννηδες που φτάνουν να κλέψουν ένα κομμάτι ψωμί για να ζήσουν. ο ίδιος, όμως, μπορεί να εννοούσε ως άθλιους (εξαθλιωμένους από αξίες) όλους εκείνους που συμπεριφέρονται στους αγιάννηδες, σαν να είναι άθλιοι. διότι άθλιοι και εξαθλιωμένοι από ανθρώπινες αξίες, είναι όλοι αυτοί που θέλουν να κλείσουν στη φυλακή έναν άνθρωπο που κλέβει για να μη πεθάνει το παιδί του από την πείνα. οι σημερινοί άθλιοι, δεν είναι αυτοί που δεν έχουν να ταΐσουν τα παιδιά τους. οι σημερινοί άθλιοι είναι όλοι αυτοί που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και όχι κατά του αδίκου. οι σημερινοί άθλιοι είναι όλοι αυτοί που ανέχονται να υπάρχουν  παιδιά που πεινάνε. κι όχι μόνο το ανέχονται, αλλά διώκουν και όσους αναγκάζονται να κλέψουν ένα κουτί γάλα για να τα ζήσουν / κρυσταλία πατούλη

διαχωρισμός κράτους – εκκλησίας

μπορεί τα θρησκευτικά κράτη να είναι οι χειρότερες μορφές πολιτεύματος που επινόησε η ανθρώπινη φάρα μας· χειρότερες, πιστεύω, κι από τις μονοκρατορίες ενός στάλιν ή ενός χίτλερ. χειρότερες με την έννοια ότι στα θρησκευτικά κράτη οι ασκούντες την εξουσία είναι οι αντιπρόσωποι του θεού επί γης· χριστιανών, μουσουλμάνων ή ισραηλιτών (έτσι κι αλλιώς πρόκειται για μονοθεϊστικές· πολύ γέλασα με το «κήρυγμα» εναντίον του «ρουβίκωνα» του ραβίνου μορντεχάι φριζή· πού μπορεί να καταντήσει ο άνθρωπος… να σου κάνει συμπαθή τον «ρουβίκωνα»…). αλλά ακόμα και αυτά τα κράτη, τα θρησκευτικά, δεν είναι αιώνια. λέμε και λέμε για το θρησκευτικό ιράν, ιδίως από το ’79 και μετά που οι δυνάμεις που ανέτρεψαν τον σάχη, μέσα από πολιτική σύγχυση πιστεύω, επέβαλαν τον πολιτικό ισλαμισμό του χομεϊνί. αλλά οι ιρανοί, οι πέρσες, όλα αυτά τα χρόνια, όχι μόνο δεν τηρούσαν πιστά τις ιερές γραφές στην «έκδοση» της θρησκευτικής ηγεσίας. αλλά και άλλες φορές στο παρελθόν, με μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις, αποκάλυπταν ότι η επιβίωση του θρησκευτικού καθεστώτος είναι περισσότερο θέμα φόβου και λιγότερο θέμα πειθούς είτε (μάλλον άγνωστες έννοιες…) συναίνεσης και δημοκρατικών διαδικασιών / π μανταίος

η αμφίδρομη δημοκρατική λειτουργία

δεν είναι ο τσίπρας λαϊκιστής, όπως τον κατηγορεί η συντηρητική πλευρά του πολιτικού συστήματος, δεν είναι συντηρητικός, όπως του χρεώνουν οι λεγόμενες κεντρώες πολιτικές δυνάμεις, και δεν είναι «προδότης», όπως κραυγάζουν και κόπτονται εναντίον του όσοι τρέφονται από θεωρήματα αριστερής φρασεολογίας, τα οποία στην πράξη είναι και ανεπίκαιρα και ανεφάρμοστα. το ερώτημα που τίθεται ξανά επιτακτικά, λόγω και της παρουσίας στην πολιτική ηγεσία της χώρας, του ενός έστω αριστερού τεταρτημόριου, είναι κατά πόσο το πάγιο αυτό κοινωνικό αίτημα της αμφίδρομης δημοκρατικής λειτουργίας, διαλόγου, δράσης, επικοινωνίας και προπαντός εξυγίανσης, όλων των κοινωνικών θεσμών, μπορεί να εφαρμοστεί σε όφελος του κοινωνικού συνόλου. , δεν είναι άυλη έννοια. είναι άτομα που αναλαμβάνουν ευθύνες έναντι συγκεκριμένου σκοπού. δεν αποτελεί στρογγυλό τραπέζι που επιτυγχάνει ομοφωνία στα θέματα που διαχειρίζεται. είναι όργανο με κανόνες. ορίζει υπεύθυνους για τον συντονισμό λειτουργίας και οφείλει να τους ελέγχει κρίνοντάς τους, ως συντονιστές έργου δημοκρατικής λειτουργίας και όχι ως ηγέτες της συλλογικότητας. μόνο όπου συμβαίνει να ανταποκρίνεται η συλλογικότητα στον κοινωνικό της ρόλο, δικαιούται το αριστερό πρόσημο / γ μαθόπουλου

[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1168″]