«νέα δεξιά», παλιά φαντάσματα

Ο Σαλβίνι στην Ιταλία, βλέποντας τα πολιτικά κέρδη που προκαλεί ο αντιμεταστευτικός του παροξυσμός, συνεχίζει καταστρέφοντας το προσφυγικό χωριό – πρότυπο ενσωμάτωσης Ριάτσε. Η Λεπέν πάνω στο ρευστό γαλλικό πολιτικό σκηνικό θέτει βάσεις για διεκδίκηση της προεδρίας ενώ στη Γερμανία η κατάσταση ολοένα και περισσότερο μοιάζει με κινούμενη άμμο και η ακροδεξιά ενισχύεται σημαντικά. Στην Ουγγαρία και στην Πολωνία η ακροδεξιά ήδη κυβερνά, ενώ στην Αυστρία συγκυβερνά.

Αυτή είναι η «Νέα Δεξιά». Οι εκπρόσωποί της, ορμώμενοι από την κληρονομιά και τα φαντάσματα του φασισμού, φροντίζουν να μοιάζουν mainstream για να μην φοβίζουν και επενδύουν σε μια ψευδεπίγραφη αμφισβήτηση του οικονομικού συστήματος και της λιτότητας. Σπέρνουν και εκμεταλλεύονται το μίσος και τον ρατσιμό, αξιοποιώντας τον συντηρητισμό ενός μέρους της κοινωνίας. Οι εξελίξεις δείχνουν το μετασχηματισμό της Δεξιάς σε μια νέα υπερσυντηρητική, ξενοφοβική παράταξη που δίπλα στις ιερές «αγορές» παραθέτει το φόβο και τις θέσεις της ακροδεξιάς, ενώ η σοσιαλδημοκρατία χάνει τη μία μάχη με την άλλη και συρρικνώνεται αυτοαναιρούμενη, έχοντας ταυτιστεί με τις οικονομικές ελίτ.

Από τη μια η τάση που εξαπλώνεται στην Ευρώπη αλλά και σε όλη τη Δύση, σε συνδυασμό με τη συρρίκνωση των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας, δημιουργεί έναν σημαντικό χώρο δράσης για την Αριστερά και καθιστά την ανασυγκρότηση και τη δυναμική παρουσία της επιτακτική. Όμως ενέχει και σοβαρούς κινδύνους για τις ίδιες τις κοινωνίες και τον κόσμο. Η απειλή μιας νέας εποχής εθνικιστικής παράνοιας δεν αποτελεί πλέον μια προειδοποίηση ή μια ανησυχία. Αποτελεί ένα εν εξελίξει φαινόμενο. Και τα καταστροφικά αποτελέσματά του έχουν ήδη καταγραφεί στο πρόσφατο παρελθόν ως ιστορικά διδάγματα.