Η δειλία στην πολιτική δεν είναι αρετή, είναι ελάττωμα. Βλάπτει και τον πολιτικό και το κόμμα που τον στεγάζει. Τις τελευταίες μέρες είχαμε δύο περιστατικά στα οποία πρωταγωνίστησαν δύο υποψήφιοι ευρωβουλευτές, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής του ΣΥΡΙΖΑ και ο Δημήτρης Καιρίδης της Νέας Δημοκρατίας. Ο πρώτος θεώρησε πως δεν έκανε κάτι κακό φωτογραφιζόμενος με τον δεσπότη Αμβρόσιο.

Οταν προκλήθηκε θόρυβος ψέλλισε κάτι περί ανοχής στην άλλη άποψη και στη συνέχεια, όταν υποψιάστηκε ότι μπορεί να διωχτεί από το ψηφοδέλτιο, ζήτησε μισή συγγνώμη μασώντας τα λόγια του. Ο δεύτερος εξοργίστηκε και κατήγγειλε τα υπόγεια του Μαξίμου όταν κυκλοφόρησαν οι απόψεις που κατέθεσε πριν από έναν χρόνο για τα λεγόμενα εθνικά θέματα. Ισχυρίστηκε ότι δεν είπε αυτά που του χρεώνουν, ότι είναι θύμα σκόπιμης διαστρέβλωσης και ότι οι δικές του θέσεις για την εξωτερική πολιτική είναι ταυτόσημες με τις θέσεις του κόμματος που τον φιλοξενεί στα ψηφοδέλτιά του.

Ο κ. Κουρουμπλής προφανώς δεν έχει συνειδητοποιήσει πως διέπραξε βαρύτατο λάθος και γι’ αυτό, παρά τις πιέσεις των ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ανακαλέσει με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο. Αφησε να αιωρείται η υποψία ότι επιδιώκει να μαζέψει ψήφους από παντού, αδιαφορώντας για τις… λεπτομέρειες. Λειτούργησε σαν πολιτευτής παλιάς κοπής. Είναι πάντως τυχερός γιατί έπεσε στα μαλακά. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε, αν και όφειλε, το αυτονόητο (να του ζητήσει δηλαδή να παραιτηθεί ή να τον απομακρύνει), μάλλον για να μην προκληθεί νέο πρόβλημα στο κόμμα. Θα ήταν το δεύτερο λάθος μετά την περίπτωση της Μυρσίνης Λοΐζου.

Ο κ. Καιρίδης όσο κι αν διαμαρτύρεται για τις επιθέσεις που δέχτηκε, όσο κι αν καταγγέλλει σκοτεινά κέντρα και κακόφημα υπόγεια που τάχα συνωμότησαν για να τον πλήξουν, υπάρχουν τα γραπτά και τα προφορικά που μένουν και τον εκθέτουν. Πράξη γενναιότητας θα ήταν αν δήλωνε δημοσίως «αυτές είναι οι απόψεις μου, δεν κάνω εκπτώσεις για να γίνω αρεστός στους οπαδούς του κόμματός μου και η ευθύνη για το αν θα μείνω ή όχι στην ευρωλίστα της Νέας Δημοκρατίας ανήκει στον αρχηγό της, Κυριάκο Μητσοτάκη».

Ο κ. Καιρίδης, όμως, έκανε φάουλ και σε άλλο επίπεδο. Στο βιογραφικό του, που αναρτήθηκε στη σελίδα της Νέας Δημοκρατίας, δηλώνει, έμπλεος υπερηφάνειας, ότι είναι γέννημα θρέμμα Μακεδόνας και ο πατέρας του κατάγεται από τον Πόντο. Κανένα πρόβλημα. Τιμή του και καμάρι του. Ωστόσο, έχει ξεχάσει να αναφέρει ότι υπήρξε διευθυντικό στέλεχος των επιχειρήσεων Κόκκαλη. Γιατί άραγε; Ντρέπεται; Δεν νομίζω. Απλώς αφαίρεσε (αυτός ή το κόμμα του) τη συγκεκριμένη περίοδο της επαγγελματικής διαδρομής του επειδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει χαρακτηρίσει τον Κόκκαλη αρχιμάστορα της διαπλοκής. Ο Χατζηχαιρέτας σε σύγχρονη εκδοχή, αν η απάλειψη ήταν έργο του κ. Καιρίδη· ΕΡΕ της αλήστου μνήμης εποχής, αν έβαλαν το χεράκι τους οι παράγοντες της Ν.Δ.

Ανάγωγα

«Ο κ. Τσίπρας κατά τη γνώμη μου όχι Νόμπελ δεν πρέπει να πάρει, πρέπει να πάει σπίτι του», είπε η Αννα Ασημακοπούλου, υποψήφια με τη Ν.Δ. για την Ευρωβουλή. Μόνο στο σπίτι του, κ. Ασημακοπούλου; Πολύ επιεικής είστε. Ούτε ένα Ειδικό Δικαστήριο; Σκανδαλώδης εύνοια για τον ολετήρα που χρέωσε τη χώρα με 200 δισ. ευρώ, τον νεοκομμουνιστή κατσαπλιά, τον αρχηγό της συμμορίας του Μαξίμου, τον προδότη που πούλησε τη Μακεδονία, τον σκευωρό που έχει διαπράξει το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας. Αυτός που διοικεί τη χειρότερη κυβέρνηση από την εποχή του Καποδίστρια θα τη βγάλει καθαρή; Κρίμα, κρίμα, κρίμα.