Υπήρξε και Βυζαντινός αυτοκράτορας Μούρτζουφλος. Αλέξιος Ε΄ Δούκας ή Μούρτζουφλος (από τα πυκνά, σμιχτά του φρύδια που τον έκαναν να δείχνει συνοφρυωμένος· μουρτζούφλης). Ο τελευταίος πριν από την άλωση των Λατίνων το 1204 (από χρωστούμενα και αυτή): Χρωστούσαν οι Βυζαντινοί στους Φράγκους. Κάψανε οι πιστωτές την Πόλη· κυριολεκτικά: πυρπόλησαν μεγάλο μέρος της. Εξόρισαν κατοίκους. Τύφλωσαν και στραγγάλισαν τον Μούρτζουφλο.
Συνειρμικά πάει το σημερινό χρονογράφημα. Πρώτο ας πούμε επιστροφής από εξοχή. Αφησες αηδόνια, καρδερίνες και πλατάνια. Κι έπεσες πάνω σε, χαιρέτα μου τον πλάτανο, πρωτοσέλιδα με δηλώσεις, προεκλογικές, του Μητσοτάκη (από το ’81 που κάνεις χρονογράφημα, τότε στην «Ελευθεροτυπία», έχεις μπροστά σου κάποιον ή κάποια Μητσοτάκη, έστω διαφορετικού, εκ γάμου, επωνύμου). Απορείς, ποιος εκλογέας αποφασίζει με βάση δηλώσεις αρχηγών και ποιοι πολιτικοί δεσμεύτηκαν ποτέ από προεκλογικές δηλώσεις.
Τέλος πάντων, επιστρέφεις στα εντός και επί τα αυτά. Κουρασμένος από ταξίδι επιστροφής εφτά ωρών, με κάποιες –όχι πολλές, αλλά κάποιες– αποσκευές. Μένεις στον πέμπτο. Και πέφτεις σε χαλασμένο ασανσέρ. Διάθεση να σε στείλει. Να μην έχεις και κάποιον να βρίσεις. Συμβαίνει να χαλάνε τα ασανσέρ. Φτάνεις στο όροφο κάθιδρος. Μπαίνεις. Κοντοστέκεσαι να πάρεις ανάσα. Βγαίνεις στη βεράντα. Πάγια συνήθεια: πρώτο μέλημα, πώς πάει η φυτεία! Και βλέπεις ανθισμένη, φλεγόμενη, την αμαρυλλίδα. Αλλάζουν οι διαθέσεις. Δεν θέλει και πολύ!
