30 Μαΐου 2019 23:44 / εφσυν
Του Μιχάλη Σαμπατακάκη – Η λαθεμένη εκτίμηση των συσχετισμών και η υποτίμηση της σημασίας των συμμαχιών από τον ΣΥΡΙΖΑ συνέβαλαν στην εκλογική νίκη της Ν.Δ.
Δόθηκε ένας όμορφος αγώνας από τον κόσμο της Αριστεράς. H μάχη των μαχών όμως είναι σε ένα μήνα. Για να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, θα πρέπει να δούμε τα λάθη που έγιναν.
Ολα έδειχναν ότι έρχεται η Δεξιά. Και μάλιστα μια Δεξιά ακραία. Η «παράσταση νίκης» της ήταν συντριπτική. Και το ερώτημα που προέκυπτε ήταν γιατί ένα κόμμα, η Ν.Δ. δηλαδή, που ευθύνεται για την κατάρρευση της χώρας, θα κέρδιζε τις εκλογές και μάλιστα εύκολα;
Το πρόβλημα βρίσκεται στην από δω πλευρά. Τα λάθη μας είναι λάθη που η Αριστερά τα έχει κάνει συχνά στην ιστορία της.
Το πρώτο λάθος είναι η λαθεμένη εκτίμηση των συσχετισμών. (Βαρύ αμάρτημα από παλιά.) Οι ψευδαισθήσεις ότι θα νικήσουμε. Μόλις πριν από 3 μέρες κυκλοφόρησε η δημοσκόπηση της «φιλικής» Vox Pop Analysis που έδινε διαφορά μόλις 1,2% μονάδες, η οποία «ουσιαστικά υιοθετήθηκε», όταν για όλους τους σοβαρούς αναλυτές η διαφορά υπέρ της Ν.Δ. ήταν πάνω από 5%. Δεν λέω φυσικά να το λέγαμε, αλλά το ερώτημα, που είναι βαρύ, είναι πώς προετοιμάσαμε το κόμμα; Τι διάταξη μάχης κάναμε;
Η λαθεμένη εκτίμηση των συσχετισμών είναι παρόμοιο λάθος με αυτό του πρώτου εξαμήνου του 2015, της υποτίμησης δηλαδή των δυσμενών συσχετισμών στην Ευρώπη και των ψευδαισθήσεων ότι θα νικούσαμε και εκεί. Ως γνωστόν αυτές οι ψευδαισθήσεις οδήγησαν τελικά στο 3ο Μνημόνιο.
Το δεύτερο λάθος είναι η υποτίμηση της σημασίας των συμμαχιών. Τα τελευταία χρόνια βρεθήκαμε απομονωμένοι σε μια ιδιότυπη αντι-ΣΥΡΙΖΑ υγειονομική ζώνη. Δεν το αντιμετωπίσαμε, γιατί δεν το κατανοήσαμε.
Το μεγαλύτερο ίσως δίδαγμα του ευρωκομμουνισμού είναι η ανάγκη για ένα νέο συνασπισμό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, για μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία. Η ανάγκη για συμμαχίες. Η Αριστερά και το εργατικό κίνημα από μόνα τους δεν φτάνουν. Χρειάζονται φιλικές πολιτικές για τα ενδιάμεσα στρώματα. Χρειάζονται πλειοψηφικές πολιτικές.
Η Αριστερά στη χώρα μας δεν μπόρεσε να κρατήσει τη συνέχεια του νήματος της Ανανεωτικής Αριστεράς για τον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό μέσα από πλατιές συμμαχίες. Υπέκυψε στη γοητεία του κινήματος της αντι-παγκοσμιοποίησης, που όμως εγγενώς δεν είχε στρατηγική για το πού θέλουν να πάνε την κοινωνία και μέσα από ποιο δρόμο. Και κυρίως, δεν είχε πολιτική συμμαχιών. Ηταν μόνο ένα αντισυστημικό κίνημα διαμαρτυρίας.
Στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο συνέβαλε αποφασιστικά η καθυστέρηση της στροφής προς την Ευρώπη.
Η επιτάχυνση της επανασύνδεσης της Αριστεράς στη χώρα μας με το νήμα και τις ιδέες του ευρωκομμουνισμού και της Ανανεωτικής Αριστεράς, που ήδη εκ των πραγμάτων συμβαίνει, είναι πια υπαρξιακά αναγκαία, αλλά και ώριμη.
