efsyn/ Νόρα Ράλλη / 13.02.2022, 10:55
Η Μαλβίνα το ’χε πει: μια κυβέρνηση δεν πέφτει αν έχει ακόμα να φάει ή αν φοβάται να πάει φυλακή.
Αυτό είναι το κακό με τους πεθαμένους: συνήθως μιλάνε ενώ είναι ζωντανοί. Η Μαλβίνα πεθαμένη είναι. Αλλά, διάολε, κάποτε ήταν ζωντανή. Και νομίζοντας ότι υπάρχουν κι άλλοι ζωντανοί (και όχι ζόμπι), τους μίλαγε. Τ’ άνοιγε το ρημάδι της και τ’ άφηνε κι απύλωτο! Ηταν και γυναίκα, είχε και κοντά μαύρα μαλλιά και ένα περίεργο μακιγιάζ και παρ’ όλα αυτά έκανε εκπομπές δώθε-κείθε (μια τη διώχναν απ’ το δώθε, δύο πήγαινε στο κείθε και τούμπαλιν). Κι έλεγε. Ελεγε, έλεγε… Κάποιοι (άντρες πλέον) προσπάθησαν να τη μιμηθούν. Σε γυναίκα πάντως, από τότε, κάτι παρόμοιο, δεν! Ο θεός έδωσε και τους έκοψαν τη φόρα. Μούλωξαν κι αυτές, έγιναν όλες ξανθιές, καλοπαντρεύτηκαν (δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, δημαρχέσσους, υπουργούς, δικηγόρους… πιο κάτω δεν έχει) και παίζουν μπαλίτσα στα κανάλια, δίχως «πέρα-δώθε». Αφού αυτά θέλει ο κόσμος – έτσι δεν λένε;… Ετσι δεν είναι;
Εχουμε, βέβαια, μία ακόμη, μελαχρινή. Που τα βάζει με τους τριακόσιους του Λεωνίδα μοναχιά της. Για πρωινό τούς έχει η αφιλότιμη! Η Δόμνα μας η Μιχαηλίδου, η υφυπουργός Εργασίας, που είναι δοκτορέσσα, δεν είναι βουλευτής, μα ήταν συμβουλατόρισσα του Κυριάκου μας στα μαύρα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αυτό λοιπόν το κορτσούδι βγήκε σε μια ελαφρολαϊκιά εκπομπή ενός ελαφροπάτητου παρουσιαστή (αφού τον θέλει ο κόσμος – έτσι δεν λένε;… Ετσι δεν είναι;) και είπε πως τη σταματάν στον δρόμο και της λένε «είσαι πολύ πολύ όμορφη, αλλά και έξυπνη!».
Κάτσε να το ξαναπώ, γιατί μήτε κι εγώ πιστεύω το τι γράφω: Βγήκε η υφυπουργός Εργασίας, μέσα στην πανδημία, με χιλιάδες νεκρούς και εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους, με μπετζίνες, ρεύματα και ψωμιά στα ύψη, και είπε πως τη σταματάν στον δρόμο για να της πουν πως είναι πολύ, πολύ όμορφη αλλά και έξυπνη. Μοναχιά της το ’πε!
Μοναχός του το ’πε και το άλλο καμάρι της αυγής, της νύχτας το αστέρι: ο Αδωνις. Σπύρο τονε λένε, αλλά λόγω εμφανίσεως το άλλαξε. Εξάλλου λατρεύει, εκτός από την εμορφάδα του, και τους αρχαίους. Και Σπυρέτο στη μυθολογία μας δεν! Στην Καστοριά πήγε ο Αδωνις-Σπυρέτος-Γεωργιάδης, που είναι και υπουργός «Ποιας Ανάπτυξης;», αλλά και βουλευτής. Τουτέστιν, ψηφισμένος. Πλέον και αρχειοθετημένος. Γιατί κάτι «αδιευκρίνιστα ποσά» και κάτι «σκάνδαλα Novartis» τα ’χει κι αυτός για πρωινό.
Πρωί πήγε και στην Καστοριά. Και άκουσε τα εξ αμάξης, καθώς έβγαινε απ’ το υπουργικό αμάξι. Με βενζίνη που την πληρώνει ο ελληνικός λαός! – όπως του φώναζαν. Και πως ζει με τον υπουργικό μισθό – κι αυτό του φώναζαν. Και γέλασε. Γελώντας απάντησε πως «αν είσαι υπουργός, παίρνεις μηδέν». Εννοώντας πως δεν παίρνει παραπάνω απ’ ό,τι ένας βουλευτής. Πληρωμένη απάντηση – δεν το συζητώ (και μάλιστα, καλοπληρωμένη – είναι πολλά τα μηδενικά Ακη!… τον Σκέρτσο λέω).
Βασικά, δεν είναι ώρα να μπαίνουμε σε συζητήσεις. Είδες τι έπαθε ο Λιβανός; Υπουργός και δαύτος. Πρώην πλέον, αλλά και βουλευτής – τουτέστιν, δεν θα μείνει και στον άσο. Γιος υπουργού, ανιψιός πρωθυπουργού και κολεγιόπαις (συμμαθητής του Κυριάκου!) – τουτέστιν, αποκλείεται να μείνει στον άσο. Πήγε εκεί στα μέρη του Λεωνίδα, που τον έχει για πρωινό η Δόμνα, κι άρχισε να γελάει κι αυτός (μωρέ, να δεις που τους έχει κολλήσει γελαδερίτιδα ο Μητσοτάρχας). Και ακούει για το τότες, που μοιράζανε λεφτά κι άρχισαν να τσιριτρώνε δεκαχίλιαρα πολλά. Και τα λέγανε οι φίλοι, με τον δήμαρχο μαζί, για το πώς τους μπαγλαρώσαν πάλι μέσα στο μαντρί – τσιριτρό και τσιριτρί. Πέσαν όλοι οι σπουργίτες σε μια ρώγα από σταφύλι, εχτυπούσανε τις μύτες και κουνούσαν τις ουρές κι είχαν γέλια και χαρές, νεο-δημοκρατικές!
Εμεινε η ρώγα άδεια, μα κρατήσαν το κλαδί. Φτάσανε βαθιά στη ρίζα και τη φάγανε κι αυτή. Κι όσο ακόμα θε να τρώνε και για να μην πάνε φυλακή, εκεί δα θα συνεχίσουν, τσιριτρό και τσιριτρί!
… Γιατί έτσι παίζουνε μπαλίτσα: Τσιριτρό. Και τσιριτρί.
