δδμανιάς, 12/3/2023
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Στίχοι:
Τις παραισθήσεις μου, γιατρέ, που έχω δεθεί
Δεν τις ελέγχω και το σώμα να λυθεί.
Βλέπω οράματα και ψάρια και στρατούς
Και τους λαούς, σκιές παντού γονατιστούς.
Δεν ξέρω πως, γιατί φωνάζω τους νεκρούς
Και τους μιλάω για τους δύσκολους καιρούς.
Εκείνοι αόρατοι, γιατρέ, και δεν μιλούν.
Πίσω από την πλάτη μου κρυφά χαμογελούν.
Ποια αμαρτήματα πληρώνω ποια ντροπή,
Η αμαρτία μου ήταν μόνο η σιωπή.
Γιατρέ το φως μου πια λιγόστεψε πολύ.
Ή δεν υπάρχεις ή δεν έχεις εντολή
Να δίνεις χάπια και σιρόπια και θηλιά
Προτού ακουστεί κι η τελευταία πιστολιά.
Γιατρέ τουλάχιστον δεν θέλω να πονώ.
Θα σου χαρίσω ένα κομμάτι ουρανό
Είναι παλιό από καιρούς Βυζαντινούς
Όταν μιλούσαν τα πουλιά στους ταπεινούς.
Ότι μπορείς στον κόσμο ετούτο τον χρυσό
Στον κόσμο που έχουμε κι δυο μισό μισό.
Γιατρέ
Γιατρέ, ποιος άγγελος θνητός θε να νοιαστεί
Για να ρωτήσει και για μας το πώς και τι;
Πόσα κορμιά αλέθει τούτη η μηχανή
Και ποιος μας δίκασε ισόβια ποινή;
Τσογλάνια, αλήτες και ρουφιάνοι στις γωνιές
Φορούν παράσημα χρυσά για ρουφιανιές.
Το μέλλον έρχεται θολό κι απατηλό
Κι εγώ τους στίχους μου στο τίποτα πουλώ.
Αυτά μ’ αρρώστησαν, γιατρέ, με κυνηγούν
Μ’αυτά πορεύτηκα κι’ αυτά με αιμορραγούν.
Γιατρέ
Τι γέγραπται στο σώμα μου και τι εις την ψυχήν
Απόστησον, φυγάδευσον του Άδου την ισχύν.
Έχω συμπτώματα βαριά των αναμνήσεων.
Της τηλεόρασης, των φίλων, των ειδήσεων.
Γιατρέ
Γιατρέ
