left.gr, 31/10/2023 / Λάμπρος Αθ. Τσουκνίδας
Κοριτσάκια και αγοράκια που ξυλοκοπούν αγρίως συνομήλικά τους ή φτάνουν ακόμα και στον βιασμό άλλων ανηλίκων, κινηματογραφώντας ενίοτε τις αποτρόπαιες πράξεις
Μπορεί η καθημερινή ειδησεογραφία να κατακλύζεται -και εύλογα- από τις διεθνείς εξελίξεις και το αίμα που ρέει άφθονο στη γειτονιά μας ή από την ακρίβεια που ταλανίζει τα νοικοκυριά μας ενόσω η κυβέρνηση σχεδιάζει ακόμα έναν προϋπολογισμό εξυπηρέτησης γνωστών και ημετέρων (τους), αλλά υπάρχει μια είδηση που, παρότι εμφανίζεται όλο και συχνότερα, περνά κάτω από τα ραντάρ μας.
Πρόκειται για την αυξανόμενη νεανική, έως παιδική, παραβατικότητα και εγκληματικότητα. Κοριτσάκια και αγοράκια που ξυλοκοπούν αγρίως συνομήλικά τους ή φτάνουν ακόμα και στον βιασμό άλλων ανηλίκων, κινηματογραφώντας ενίοτε τις αποτρόπαιες πράξεις τους στα κινητά τους για να κοκορευτούν μετά στην παρέα… Κάπως έτσι, άλλωστε, αποκτούν πρόσωπο όλα αυτά και φτάνουν στους γονείς, στα σχολεία, στην αστυνομία, η οποία μόνο για τον Σεπτέμβριο ανακοίνωσε 1.353 συλλήψεις ανηλίκων.
Το φαινόμενο έχει λάβει πραγματικά απίστευτες διαστάσεις. Τα στατιστικά στοιχεία χτυπάνε καμπανάκι, τα οποία δεν μπορεί, δεν πρέπει να τα βλέπουμε ξεχωριστά από ένα άλλο στατιστικό στοιχείο που αποκαλύπτει ότι στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας και του αποκλεισμού 491.000 ανήλικοι, το 28,1% του συνόλου. Ένα ποσοστό αντίστοιχο της Ιταλίας -όπου, διόλου συμπτωματικά, βρίσκεται επίσης σε έξαρση η νεανική εγκληματικότητα- και λίγο πιο κάτω από την Ισπανία. Μόνο η Βουλγαρία (33,9%) και η Ρουμανία (41,5%) αντιμετωπίζουν σαφώς χειρότερες προοπτικές. Όταν μιλάμε για παιδική φτώχεια, δεν μπορούμε να μην συνυπολογίσουμε την ενεργειακή φτώχεια -η οποία, ενώ μειωνόταν επί κυβέρνησης Τσίπρα, τώρα πια είναι διπλάσια του ευρωπαϊκού μέσου όρου-, τα ενοίκια που πήραν την ανηφόρα και, βέβαια, την ακρίβεια που σαρώνει τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς.
Προφανέστατα. η νεανική παραβατικότητα και εγκληματικότητα είναι πολυπαραγοντικό πρόβλημα, δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στη φτώχεια, αλλά η φτώχεια είναι ένα ιδανικό θερμοκήπιο για να ανθίσει. Όσοι έχουν παιδιά σε σχολική ηλικία το γνωρίζουν. Όσοι ζουν σε υποβαθμισμένες συνοικίες και βλέπουν τις πιάτσες των ναρκωτικών δίπλα στα σχολεία το γνωρίζουν. Καιρός να το μάθει και η οργανωμένη Πολιτεία και να αλλάξει πολιτική. Το κοινωνικό κράτος πρόνοιας δεν ζει με pass και φιλανθρωπίες, αλλά με μια ριζικά διαφορετική πολιτική, οικονομική, αναπτυξιακή, κοινωνική. Τώρα. Πριν παγιωθεί το αίσθημα του «no future» στα παιδιά μας.
