iloveithaki.gr, 30/4/2025
Βρε παιδιά, πώς γίνεται η Πρωτομαγιά —αυτή η ιστορική μέρα που γεννήθηκε μέσα από αίμα, ιδρώτα και αγώνα— να έχει μετατραπεί σήμερα σε ένα ακόμα «τριήμερο» για εκδρομές, λουλούδια και ανέμελη κατανάλωση; Πώς κατάφερε ο καπιταλισμός να ξαναγράψει την ιστορία, να σβήσει το περιεχόμενο και να κρατήσει μόνο τη συσκευασία;
Η Πρωτομαγιά ξεκίνησε ως παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης, σύμβολο των αγώνων ενάντια στην εκμετάλλευση, στις πολυεθνικές, στις κυβερνήσεις που υπηρετούν το κεφάλαιο. Σήμερα, όμως, μοιάζει περισσότερο με μια απονευρωμένη γιορτή, μια «ανάσα» μέσα σε ένα σύστημα που δεν αμφισβητείται πια.
Αλλά ίσως αυτό να είναι το πιο επικίνδυνο: όχι ο εχθρός που φαίνεται, αλλά εκείνος που καταφέρνει να μην τον βλέπουμε. Γιατί ο καπιταλισμός δεν νικά μόνο με τα όπλα και την καταστολή. Νικά πιο εύκολα με την εξοικείωση, τη διαφήμιση και την ψευδαίσθηση της επιλογής. Σου λέει: “Μπορείς να είσαι ελεύθερος, αρκεί να καταναλώνεις.” Και το δεχόμαστε.
Ίσως ο άνθρωπος, μέσα στην εξέλιξή του, να έκανε κάποιο βαθύ λάθος: να μπέρδεψε το «θέλω να ζήσω καλά» με το «θέλω να είμαι ανώτερος από τους άλλους». Και όταν αυτό γίνεται αυτοσκοπός, όλα ξεφεύγουν. Δεν φτάνει να έχεις τα απαραίτητα —πρέπει να έχεις περισσότερα από τον διπλανό. Όχι για να ζήσεις καλύτερα, αλλά για να φανείς. Να ξεχωρίσεις. Να προβληθείς.
Και κάπως έτσι γεννιέται το τέρας της υπερκατανάλωσης. Έχουμε όλες τις ανέσεις —τεχνολογία, διασκέδαση, ευκολίες— αλλά δεν μπορούμε να σταθούμε ούτε μια μέρα χωρίς ναρκωτικά, κατανάλωση, εξαρτήσεις. Ό,τι θεωρούμε «καλοπέραση», καίει τον εγκέφαλο και θολώνει τον σκοπό. Κάπου στην πορεία, ξεχάσαμε το γιατί ζούμε.
Η δίψα για χρήμα είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Όχι το «ποιοι είμαστε», αλλά το «πόσο αξίζουμε στην αγορά». Κι αυτό δεν είναι ζωή. Είναι μια διαρκής φθορά που βαφτίστηκε “επιτυχία”. Την ώρα που εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο παλεύουν απλώς για να επιβιώσουν, κάποιοι κάνουν τον πόνο και τη φτώχεια τους content στα social media ή στα χρηματιστήρια.
Οι ανισότητες στον πλανήτη δεν είναι απλώς στατιστικές. Είναι πληγές. Είναι ο λόγος που πολλοί έντιμοι άνθρωποι σήμερα νιώθουν ότι η ζωή δεν αντέχεται άλλο. Κι όμως, κάποιοι επιμένουν: παλεύουν, οργανώνονται, αντιστέκονται.
Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της Πρωτομαγιάς —κι όχι οι εκδρομές και τα καλάθια με λουλούδια. Όχι το φαίνεσθαι, αλλά το είναι ενός κόσμου πιο δίκαιου. Ένας κόσμος που δεν θα μετριέται σε ευρώ, likes ή υπεραξία, αλλά σε αλληλεγγύη, ισότητα και αξιοπρέπεια.
Τι με έχει πιάσει τώρα τελευταία, πολύ συναίσθημα… αλλά αληθινό.
