δδμανιάς: «η πατριωτική δεξιά σε αναδιάταξη – η αριστερά σε υπαρξιακό αδιέξοδο»

iloveithaki.gr, 28/8/2025

άρθρο γνώμης του νιόνιου μανιά του μήδη

οι πολιτικές ισορροπίες στη χώρα μας φαίνεται πως μπαίνουν σε νέα τροχιά. σύμφωνα με τις δημοσιεύσεις απογευματινής και politico, ο αντώνης σαμαράς προτίθεται να ανακοινώσει την ίδρυση νέου κόμματος μετά τον οκτώβριο. η κίνηση αυτή δεν είναι απλώς ένα ακόμα επεισόδιο στην εσωτερική αντιπαράθεση της νέας δημοκρατίας· μοιάζει περισσότερο με την απαρχή μιας αναδιάταξης του πατριωτικού – δεξιού χώρου, ο οποίος σήμερα εμφανίζεται πολυκερματισμένος.

αν ρίξουμε μια ματιά στη βουλή, διαπιστώνουμε ότι ήδη υπάρχουν σχήματα με πατριωτικό πρόσημο: ο βελόπουλος με περίπου 9%, η λατινοπούλου με 4%, οι σπαρτιάτες με 4% και η νίκη με άλλο ένα 4%. στον ίδιο ιδεολογικό χώρο, όμως, παραμένει και ένα σημαντικό κομμάτι ψηφοφόρων που εξακολουθούν να στηρίζουν τη νέα δημοκρατία, συχνά με σφιγμένα δόντια.

εάν λοιπόν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις του τύπου και ο σαμαράς ξεκινήσει με ένα διψήφιο ποσοστό γύρω στο 10%, τότε οι ισορροπίες θα αλλάξουν ριζικά. ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα τον καταστήσει ρυθμιστή των εξελίξεων στην επόμενη βουλή, δίνοντάς του ρόλο συντονιστή σε πιθανές κυβερνητικές συνεργασίες. και τότε, ο μητσοτάκης θα βρεθεί αναπόφευκτα αντιμέτωπος με το πολιτικό του τέλος.

το μόνο βέβαιο είναι ότι οι προβλέψεις σε τόσο ρευστό τοπίο είναι εξαιρετικά δύσκολες. όμως, το θετικό για πολλούς είναι πως μια τέτοια εξέλιξη θα ανοίξει τον δρόμο για την αποχώρηση του σημερινού πρωθυπουργού, κάτι που θεωρείται από μερίδα της κοινωνίας όχι απλώς αναγκαίο, αλλά λυτρωτικό.

συμπέρασμα – τι πρέπει να κάνει η αριστερά:

μπροστά σε αυτό το νέο σκηνικό, η αριστερή δημοκρατική παράταξη δεν έχει την πολυτέλεια της εσωστρέφειας. ο σύριζα με τον τσίπρα, αλλά και το πασοκ, πρέπει να βρουν κοινό βηματισμό, να επαναφέρουν στο προσκήνιο κοινωνικά αιτήματα που χάθηκαν μέσα στον κατακερματισμό και να ξαναγίνουν η πολιτική στέγη για τον προοδευτικό κόσμο. μόνο μέσα από ενότητα, πολιτική σοβαρότητα και πειστικό αφήγημα μπορούν να σταθούν απέναντι σε μια δεξιά που, αν και διχασμένη, φαίνεται να αναπαράγεται, να ανανεώνεται.

μουσική ειρωνεία:

κι όπως θα μπορούσε να σιγοτραγουδάει ο πολίτης βλέποντας το πολιτική βαβούρα.
«άλλος για χίο τράβηξε, πήρε κι ο σαμαράς το δρόμο… κι ο καημένος ο λαός ακόμα ψάχνει το τιμόνι».