οι έλληνες θα έπρεπε να είχαν ξεσηκωθεί

«Μες στην οθόνη του μυαλού μου, χάρτινα είδωλα νεκρά…»

η ευρώπη αντιδρά στη φτώχεια, την ακρίβεια και την ακροδεξιά. στην ελλάδα πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε την αδικία;

Η Ευρώπη βράζει. Οι λαοί βγαίνουν στους δρόμους. Δεν αντέχουν άλλο την ακρίβεια, τα ακριβά τρόφιμα, την ενέργεια, τα ενοίκια, τη λιτότητα και την υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας και υγείας.

Στο Βέλγιο, χιλιάδες πολίτες διαδήλωσαν κατά της λιτότητας, ενώ στις Βρυξέλλες πραγματοποιήθηκε και αντιφασιστική κινητοποίηση. Η κοινωνία αντιδρά τόσο στην οικονομική πίεση όσο και στον κίνδυνο της ακροδεξιάς.

Στη Γαλλία, εργαζόμενοι και νέοι διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, τις κοινωνικές ανισότητες και τα προβλήματα στην εκπαίδευση.

Στην Ιταλία, οι κινητοποιήσεις για το κόστος ζωής και την κυβερνητική πολιτική δείχνουν τη δυσαρέσκεια απέναντι στην οικονομική ανασφάλεια.

Στην Αλβανία, οι διαδηλώσεις για την παιδεία, τη διαφθορά και την κυβερνητική πολιτική έχουν αποκτήσει έντονο αντικυβερνητικό χαρακτήρα.

Στη Γερμανία, η άνοδος της ακροδεξιάς AfD προκαλεί ανησυχία. Ακόμη και η πρώην συντηρητική καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δηλώνει ότι θα δεχόταν συμβιβασμό με την Αριστερά, αλλά όχι συνεργασία με την AfD.

Όταν ακόμη και μια πολιτικός της συντηρητικής παράταξης ξεχωρίζει τόσο καθαρά την Αριστερά από την ακροδεξιά, το μήνυμα είναι σοβαρό: η δημοκρατία δεν μπορεί να παζαρεύεται για λίγες ψήφους.

Στην Ισπανία και την Πορτογαλία, η ακριβή κατοικία, τα χαμηλά εισοδήματα και οι δυσκολίες των νέων προκαλούν κοινωνικές αντιδράσεις.

και στην ελλάδα;

Εδώ οι εργαζόμενοι μετρούν τα ευρώ πριν φτάσουν στο ταμείο. Οι συνταξιούχοι βλέπουν τις αυξήσεις να χάνονται πριν τις πάρουν. Οι νέοι δυσκολεύονται να νοικιάσουν σπίτι, να κάνουν οικογένεια, να ζήσουν ανεξάρτητα.

Και την ίδια ώρα ακούμε για ανάπτυξη, επενδύσεις και οικονομικές επιτυχίες.

Ανάπτυξη για ποιον; Για εκείνον που μετρά τα κέρδη του ή για εκείνον που μετρά τα κέρματα στην τσέπη του;

Η Ελλάδα έχει γνωρίσει μεγάλους κοινωνικούς αγώνες. Δεν είναι ένας λαός που δεν αντιδρά. Όμως σήμερα η αγανάκτηση παραμένει μοιρασμένη, οι κινητοποιήσεις δεν αποκτούν πάντα διάρκεια και η πολιτική απογοήτευση μεγαλώνει.

Οι Έλληνες θα έπρεπε να είχαν ξεσηκωθεί. Όχι με βία, αλλά με μαζικούς, ειρηνικούς, αποφασιστικούς αγώνες.

Να απαιτήσουν μισθούς και συντάξεις που να εξασφαλίζουν αξιοπρεπή ζωή. Δημόσια υγεία και παιδεία για όλους. Προστασία της κατοικίας. Δικαιοσύνη που να εμπνέει εμπιστοσύνη.

Και πάνω απ’ όλα να μην επιτρέψουν στην ακροδεξιά να εκμεταλλευτεί την απόγνωση των ανθρώπων.

Γιατί η φτώχεια δεν γεννά υποχρεωτικά αλληλεγγύη. Μπορεί να γεννήσει φόβο, μίσος και φανατισμό όταν οι κοινωνίες χάνουν την ελπίδα τους.

Δεν χρειάζεται άλλος σωτήρας. Χρειάζεται μια κοινωνία που να σηκώσει το κεφάλι και να διεκδικήσει τη ζωή της.

Δεν είναι φυσιολογικό να δουλεύεις και να μη φτάνουν τα χρήματα. Δεν είναι φυσιολογικό να μεγαλώνεις παιδιά και να φοβάσαι το αύριο. Δεν είναι φυσιολογικό να συνηθίζεις την αδικία.

Η δημοκρατία δεν είναι μόνο η ψήφος κάθε τέσσερα χρόνια. Είναι η καθημερινή συμμετοχή, η διεκδίκηση και ο αγώνας για μια καλύτερη κοινωνία.

Η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται. Κατακτιέται. Και κανένας λαός δεν πρέπει να μάθει να ζει γονατιστός.

— δδμανιάς

πηγές

• The Brussels Times — Ειδήσεις και κινητοποιήσεις στο Βέλγιο
• Euronews — Ευρωπαϊκές ειδήσεις και διαδηλώσεις
• in.gr — Η Μέρκελ για την Αριστερά και την AfD, 16/10/2026
• ΕΛΣΤΑΤ — Επίσημα οικονομικά στοιχεία

«χάρτινα είδωλα», συμβολίζουν τις ξεθωριασμένες πολιτικές υποσχέσεις, τις ψεύτικες ελπίδες και τις ιδέες που έχασαν το νόημά τους. δδμανιάς