δδμανιάς: . κοινή η μοίρα, άνισο το βάρος

iloveithaki.gr, 9/11/202

κοινωνικό δοκίμιο με προσωπική μνήμη του νιόνιου του μανιά του μήδη

στο μονοπάτι κάτω απ’ το χωριό
η γυναίκα μπροστά
να τραβάει το σκοινί
το γαϊδούρι κι ο άντρας πάνω στο σαμάρι
μαγκούρα ψηλά
σαν να ορίζει τον ρυθμό του νησιού

εκείνη φορτωμένη ξύλα
εκείνος φορτωμένος συνήθειες
κι η ανηφόρα ίδια για όλους
μα το βάρος όχι

αυτό δεν είναι παλιά ιστορία
είναι ανάμνηση δική μου

οι ρόλοι έμειναν
καρφωμένοι χρόνια στα ίδια σανίδια
άλλος κουβαλητής
άλλος αφέντης
κι η κοινωνία να αποδέχεται τη συνήθεια
σαν να ήταν σοφία η πατριαρχία

σήμερα οι γυναίκες τρέχουν
δουλειά σπίτι παιδιά όνειρα
οι άντρες ψάχνουν να βρουν λάθη
μα δεν τα καταφέρνουν

κι ανάμεσα στους δυο
μια σιωπή, μια σιωπή που λέει
κοινή η μοίρα
κοινή η ζωή
μα όχι κοινή η ευθύνη, η γυναίκα φταίει

λίγοι σπάνε τον κύκλο
οι πολλοί απλώς συνεχίζουν
όχι από κακία
από φόβο
κι από την γλύκα της επανάληψης
που κρατάει τους ανθρώπους δεμένους
πιο σφιχτά κι από σκοινί

η ευθύνη δεν έχει φύλο
δεν είναι κληρονομιά μητέρας
ούτε σκιά πατέρα
είναι κοινή
απόλυτη
100%
και βαραίνει όλους
όσους βλέπουν
μα δεν μιλούν
όσους μιλούν
μα δεν αλλάζουν
όσους αλλάζουν
μα όχι αρκετά

ό,τι κρατάει τους ανθρώπους χωρισμένους
είναι πάντα κάτι που χτίστηκε μαζί
η μοίρα μπορεί να ’ναι κοινή
μα η απόφαση για το αύριο
είναι δική μας
ολόκληρη

Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
Γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
Περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
Και ‘συ μου λες μας περιμένει μπόρα
Και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό

Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
Μα τα κελιά μας είναι χωριστά
Σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
Δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
Φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά

Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
Σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
Φωνή εντόμου τώρα ειν’ η φωνή μου
Φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου
Με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
Πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
Συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
Τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
Πώς σ’ έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
Περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
Και ‘γω μες στην ομίχλη και τη μπόρα
Κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
Πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
Συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
Τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί