ένας άνθρωπος πάνω σ’ έναν βράχο

στην έλλη και τον γιάννη.
γιατί οι πιο όμορφες συζητήσεις δεν τελειώνουν ποτέ.
απλώς ταξιδεύουν από τη γη στ’ άστρα.

Κάποτε, πριν από χιλιάδες χρόνια, ένας άνθρωπος στεκόταν πάνω σ’ έναν βράχο της Ιθάκης και κοιτούσε τον ουρανό.

Έβλεπε τα ίδια άστρα που βλέπουμε κι εμείς σήμερα.

Δεν ήξερε τι είναι. Δεν ήξερε πόσο μακριά βρίσκονται. Δεν ήξερε αν είναι φωτιές, θεοί ή τρύπες στον ουρανό.

Ήξερε μόνο να σηκώνει το κεφάλι και να απορεί.

Κι όμως, αυτή η απορία ήταν αρκετή.

Πέρασαν αιώνες. Γενιές ανθρώπων γεννήθηκαν και χάθηκαν. Άλλοι όργωσαν χωράφια. Άλλοι ταξίδεψαν θάλασσες. Άλλοι έγραψαν βιβλία. Άλλοι έφτιαξαν τηλεσκόπια. Άλλοι έστειλαν μηχανές πέρα από τους πλανήτες.

Και σιγά σιγά συνέβη κάτι απίστευτο.

Ένα είδος που γεννήθηκε στις ακτές και στα ποτάμια της Γης κατάφερε να μετρήσει την ηλικία του σύμπαντος.

Κατάφερε να μάθει ότι τα άστρα είναι ήλιοι.

Ότι οι γαλαξίες είναι αμέτρητοι.

Ότι το ασβέστιο στα κόκαλά μας, ο σίδηρος στο αίμα μας και το οξυγόνο που αναπνέουμε γεννήθηκαν κάποτε μέσα σε άστρα που πέθαναν πολύ πριν υπάρξει η Γη.

Κι όμως, όσο περισσότερα ανακαλύπτουμε, τόσο μεγαλύτερο γίνεται το μυστήριο.

Δεν ξέρουμε γιατί υπάρχει το σύμπαν.

Δεν ξέρουμε αν υπήρχε κάτι πριν από αυτό.

Δεν ξέρουμε αν υπάρχει κάποια τελευταία πόρτα που οδηγεί στην τελική αλήθεια.

Ίσως να υπάρχουν όρια που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε.

Ίσως η ίδια η ύπαρξη να φυλάει τα μυστικά της.

Κι όμως, το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι οι απαντήσεις.

Το μεγαλύτερο θαύμα είναι ο άνθρωπος.

Ένα πλάσμα γεννημένο από το νερό και το χώμα, πάνω σε έναν μικρό πλανήτη, σε μια γωνιά ενός συνηθισμένου γαλαξία, κατάφερε να σηκώσει το βλέμμα του και να αναζητήσει την αρχή των πάντων.

Ένας άνθρωπος πάνω σ’ έναν βράχο της Ιθάκης.

Κι όμως κατάφερε να αγγίξει με τη σκέψη του τα άστρα.

Ίσως να μη μάθουμε ποτέ όλη την αλήθεια.

Ίσως να μην ανοίξει ποτέ η τελευταία πόρτα.

Αλλά ίσως αυτό να μην έχει τόση σημασία.

Γιατί το πιο όμορφο πράγμα δεν είναι να φτάσεις στο τέλος του ταξιδιού.

Το πιο όμορφο είναι ότι ξεκίνησες.

Και ότι, κοιτάζοντας τον νυχτερινό ουρανό, κατάλαβες πως είσαι ένα μικρό κομμάτι ενός απέραντου κόσμου που προσπαθεί να γνωρίσει τον εαυτό του.

“μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά…

τα λέει όλα ” δδμανιάς