Μερικές φορές κοιτάζουμε τον ουρανό και αισθανόμαστε μικροί.
Ένας πλανήτης ανάμεσα σε δισεκατομμύρια πλανήτες.
Ένα άστρο ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άστρα.
Ένας γαλαξίας ανάμεσα σε δισεκατομμύρια γαλαξίες.
Και τότε γεννιέται η σκέψη:
Τι σημασία έχει ο άνθρωπος μέσα σε όλα αυτά;
Ίσως όμως η σωστή ερώτηση να είναι άλλη.
Τι θα συμβεί αν χαθεί ο άνθρωπος;
Τα βουνά θα μείνουν.
Οι θάλασσες θα μείνουν.
Ο ήλιος θα συνεχίσει να ανατέλλει.
Τα άστρα θα συνεχίσουν να καίνε το υδρογόνο τους για εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια χρόνια.
Το σύμπαν δεν θα σταματήσει.
Κι όμως κάτι θα λείπει.
Θα λείψει το γέλιο.
Θα λείψει το δάκρυ.
Θα λείψει η μουσική.
Θα λείψουν τα ποιήματα.
Θα λείψουν οι αναμνήσεις.
Θα λείψουν οι ερωτήσεις.
Γιατί, απ’ όσο γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, μόνο ο άνθρωπος κοιτάζει τον ουρανό και αναρωτιέται τι είναι.
Η θάλασσα δεν ξέρει ότι είναι θάλασσα.
Ένα βουνό δεν ξέρει ότι είναι βουνό.
Ένα άστρο δεν ξέρει ότι είναι άστρο.
Ο άνθρωπος όμως γνωρίζει ότι υπάρχει.
Και αυτή η γνώση είναι ίσως το πιο σπάνιο πράγμα στο σύμπαν.
Μέσα από τα μάτια του ανθρώπου, το σύμπαν παρατηρεί τον εαυτό του.
Μέσα από τη σκέψη του ανθρώπου, το σύμπαν προσπαθεί να καταλάβει την αρχή του.
Μέσα από την αγάπη, τη φιλία και τη δημιουργία, το σύμπαν αποκτά νόημα.
Γι’ αυτό δεν πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι ασήμαντος.
Μικρός, ναι.
Ασήμαντος, όχι.
Μέσα σε λίγες χιλιάδες χρόνια κατάφερε να διασχίσει ωκεανούς, να χαρτογραφήσει τον πλανήτη, να φτάσει στο φεγγάρι, να μετρήσει την ηλικία του σύμπαντος και να ανακαλύψει ότι τα ίδια στοιχεία που υπάρχουν στα άστρα υπάρχουν και μέσα στο αίμα του.
Και το πιο παράξενο απ’ όλα;
Δεν σταμάτησε ποτέ να ρωτά.
Ακόμη και σήμερα, ύστερα από χιλιάδες χρόνια πολιτισμού, ένα παιδί μπορεί να κοιτάξει τον νυχτερινό ουρανό και να κάνει την ίδια ερώτηση που έκανε κάποτε ένας βοσκός, ένας ναυτικός ή ένας φιλόσοφος:
«τι είναι όλα αυτά;»
Ίσως να μη μάθουμε ποτέ όλες τις απαντήσεις.
Ίσως να υπάρχουν πόρτες που δεν θα ανοίξουν ποτέ.
Ίσως το μυστήριο να είναι μεγαλύτερο από τη γνώση μας.
Αλλά δεν πειράζει.
Γιατί η αξία του ανθρώπου δεν βρίσκεται στις απαντήσεις που βρήκε.
Βρίσκεται στο θάρρος να συνεχίζει να ρωτά.
Και όσο θα υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που κοιτάζει τη θάλασσα, τα βουνά ή τ’ άστρα και αναρωτιέται, η ιστορία του σύμπαντος δεν θα έχει τελειώσει.
Γιατί ίσως το μεγαλύτερο θαύμα να μην είναι τα άστρα.
Ίσως το μεγαλύτερο θαύμα να είναι εκείνος που τα κοιτάζει.
Το «Gracias a la Vida» δεν είναι ένα τραγούδι για όσα αποκτήσαμε. Είναι ένα τραγούδι ευγνωμοσύνης για το ότι ζήσαμε. Για τα μάτια που είδαν, τα αυτιά που άκουσαν, την καρδιά που αγάπησε και το μυαλό που αναρωτήθηκε. Ίσως γι’ αυτό συγκινεί τόσο βαθιά. Γιατί μας θυμίζει ότι, πριν απ’ όλα τα άλλα, η ίδια η ζωή είναι το μεγαλύτερο δώρο.
Όταν τελειώνουν οι θεωρίες, οι ιδεολογίες και οι βεβαιότητες, μένει η ζωή. Και τότε ακούγεται η φωνή της Βιολέτα Πάρρα να ψιθυρίζει: «ευχαριστώ τη ζωή». Ίσως να μην υπάρχει πιο όμορφη φιλοσοφία.
— δδμανιάς
