οι παλιές υπερδυνάμεις δεν γερνούν ήσυχα.
δεν κάθονται να μετρήσουν τα λάθη τους.
δεν κοιτούν τον καινούργιο κόσμο στα μάτια.
δεν αναρωτιούνται γιατί οι άλλοι προχωρούν και αυτές σκοντάφτουν.
κάνουν αυτό που έμαθαν πάντα.
κουνούν το δάχτυλο.
η αμερική θέλει ακόμη να κυβερνά τον πλανήτη σαν να είναι αυλή της.
η βρετανία ψάχνει την αυτοκρατορία της σε παλιούς χάρτες.
η γερμανία νόμισε πως η πειθαρχία είναι πολιτική.
η ευρώπη ξοδεύει χρήματα, βγάζει ανακοινώσεις, αλλά δεν παράγει όραμα.
και την ίδια ώρα ο κόσμος αλλάζει.
η κίνα παράγει.
η ινδία ανεβαίνει.
η βραζιλία ζητά θέση.
η αφρική ξυπνά αργά αλλά σταθερά.
λαοί που κάποτε τους είχαν για φόντο της ιστορίας, σήμερα ζητούν ρόλο στην ίδια την ιστορία.
αυτό δεν σημαίνει πως οι νέοι είναι άγιοι και οι παλιοί διάβολοι.
σημαίνει κάτι απλούστερο.
πως όποιος δεν καταλαβαίνει την εποχή του, αρχίζει να σαπίζει μέσα στην αλαζονεία του.
εκεί γεννιέται η διαφθορά της φθοράς.
όταν η δύναμη χάνει το μέτρο.
όταν η παρακμή ντύνεται στρατηγική.
όταν οι ηγέτες μιλούν για αξίες, αλλά σκέφτονται αγορές, όπλα, αγωγούς και σφαίρες επιρροής.
ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλους αυτοκράτορες με καινούργια κοστούμια.
χρειάζεται χώρες που να καταλαβαίνουν ότι η ισχύς χωρίς δικαιοσύνη γίνεται βία.
και η πολιτική χωρίς επίγνωση γίνεται παραλήρημα.
οι παλιές δυνάμεις έχασαν τα πασχάλια.
όχι γιατί δεν έχουν λεφτά.
ούτε γιατί δεν έχουν στρατούς.
αλλά γιατί δεν κατάλαβαν πως η εποχή της μοναδικής αλήθειας τους τελείωσε.
και όταν μια δύναμη δεν μπορεί να αποδεχτεί τη φθορά της, τότε γίνεται επικίνδυνη.
γιατί αντί να αλλάξει βηματισμό, προσπαθεί να σταματήσει την ιστορία.
— δδμανιάς
«Τα καράβια αλήτες» μιλούν για ταξίδια που τελειώνουν και για κόσμους που αλλάζουν. Κάποτε οι αυτοκρατορίες πίστευαν πως η θάλασσα τους ανήκε. Σήμερα, όπως και τα καράβια του τραγουδιού, πλέουν μέσα στην ομίχλη ενός νέου κόσμου, αναζητώντας έναν προορισμό που ίσως δεν υπάρχει πια. δδμανιάς
