3-07-2017 – 14:34μμ
Γράφει ο Δρ. Γάιος Μπάλταρ
Ένα συνέδριο, πέντε κεφάλια και μια πραγματική ιστορία.
Ακολουθεί βιωματικό ποστ:
Κατέβηκα λοιπόν Φάληρο για να δω το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ από κοντά. Δεν είχα προλάβει να μπω και με σταμάτησαν δύο Βέλγοι τουρίστες που μόλις είχαν φτάσει από Βρυξέλλες και έψαχναν να βρουν μπλουζάκια με τον Κώστα Σημίτη. Μέγας είσαι Κύριε, είναι τρελοί αυτοί οι Βέλγοι, σκέφτηκα. πολλή μπίρα, έλλειψη ήλιου, ο Νταλάρας να τραγουδά για τις στοές, δεν θέλει πολύ να του στρίψει του ανθρώπου.
Τέλος πάντων, τους πήρα από το χέρι, γιατί πρέπει να αγαπάμε τους συμπατριώτες μας τους Ευρωπαίους, ακόμα και αν κάποιες φορές φαίνονται λίγο παράξενοι. Εξάλλου, Σημίτης είναι αυτός. Ο άνθρωπος που μας έβαλε στο ευρώ και υπερτιμολόγησε με μαεστρία τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είχε βέβαια και κάποια ελαττώματα, όπως το ότι η μισή του κυβέρνηση πιάστηκε με το χέρι στο μέλι, έκανε επίσημη πολιτική του κράτους τις ελαστικές μορφές απασχόλησης με δεκάδες χιλιάδες να δουλεύουν στο δημόσιο με μπλοκάκι, έδωσε γη και ύδωρ σε παλιά και νέα διαπλοκή… αλλά φίλε αναγνώστη, για τον σοσιαλισμό έγιναν όλα. Ψωμί και αλάτι.
Περνάμε τις πόρτες, ρωτάω «πού θα βρούμε ρε παιδιά τον πάγκο με τα μπλουζάκια;«,» τα μπλουζάκια; ποια μπλουζάκια;«, μου απαντάνε. «Το εμπόρευμα ρε σύντροφε, σοβαρευτείτε λίγο, μας βλέπουν και Ευρωπαίοι, ρεζίλι θα γίνουμε. Έλα σε παρακαλώ τώρα, βοήθα λίγο την κατάσταση!«.
Με τα πολλά τα καταφέραμε, έπρεπε λέει να περάσουμε από τον διάδρομο «Ράτκα» και λίγο πριν το τραπεζάκι του Μπίστη θα βλέπαμε τον πάγκο με τα μπλουζάκια. Άκουσαν εν τω μεταξύ για Μπίστη οι Βέλγοι και ενθουσιάστηκαν. Είχε κάνει κάποτε μεγάλο σουξέ στα ευρωπαϊκά σαλόνια πέριξ των Βρυξελλών, όλοι στην επιτροπή έβλεπαν ένα μεγάλο ταλέντο στο πρόσωπό του, το οποίο μια μέρα θα έμπαινε στις πρώτες σειρές του ευρωπαϊκού champagne socialism.
Προσπερνώντας κεντροαριστερούς που μοίραζαν φυλλάδια για ΕΣΠΑ, θινκτάνκερς που είχαν ανέβει σε βάθρα και απήγγειλαν Φρίντμαν και Θάτσερ, πρώην καρεκλοκένταυρους που έτρεμαν, έβγαζαν αφρούς και είχαν μείνει σκέτοι κένταυροι, από την έλλειψη καρέκλας και νεολαίους που είχαν γεράσει προ πολλού… καταφέραμε να βρούμε τον περιβόητο πάγκο.
Συγκίνηση! Αν μαζί με μπλουζάκι έπαιρνες και βιβλίο του Σημίτη, μπορούσες να φωτογραφηθείς με φόντο την περιβόητη σκηνή που ο Κώστας της καρδιάς, μας έβγαζε τα πρώτα ελληνικά ευρώ από το ΑΤΜ.
Ειλικρινά με πήραν τα κλάματα εκείνη την στιγμή. Δεν είχαμε τόσα λεφτά γαμώτο, έπρεπε να πάμε μετά να πιούμε βελγικές μοναστηριακές μπύρες που είχαν υποσχεθεί να κεράσουν τα παιδιά, μιας που ακόμη έχουμε ευρώ και κυκλοφορούν στην Ελλάδα αυτά τα αγαθά πρώτης ανάγκης.
Με τα μπλουζάκια στο χέρι -μόνο ο ξανθός, ο Άντριαν το φόρεσε αμέσως- πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Στα μεγάφωνα ακούστηκε η φωνή της Φώφης της Γεννηματά: «και τώρα σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλοι και φίλες, θα σας παρουσιάσουμε το νέο σήμα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης«. Στα μόνιτορ όλοι καρφωμένα τα μάτια μας, ένα κεφάλι, δυο κεφάλια… πέντε κεφάλια.
Πιάνουμε με τους Βέλγους τον χορό φωνάζοντας «Πασοκάρα, είμαι χάλια, βλέπω logo με πέντε κεφάλια». Βγήκαμε έξω, ήπιαμε μπύρες και ανταλλάξαμε φέησμπουκ προφίλ.
