iloveithaki.gr | apr 12th 2018
με λόιγα λόγια: η χώρα μας έχει βιώσει και βιώνει τη βίαιη πολιτική του νεοφιλελευθερισμού και των «ελίτ», οι οποίες τροφοδοτούν την αντιπολιτική, τον φόβο, την ξενοφοβία, τον ρατσισμό.
σχόλια ημέρας:
η βίαιη πολιτική του νεοφιλελευθερισμού και των «ελίτ»
ο Στίβεν Χόκινγκ, ο σημαντικότερος ίσως μετά τον Αϊνστάιν φυσικός επιστήμονας, που διεύρυνε τους ορίζοντες της έρευνας για την προέλευση του Σύμπαντος, απεβίωσε πρόσφατα χωρίς να υπάρχει στη συλλογή των πολλών βραβείων του το Νόμπελ. Ο Χόκινγκ δεν ήταν κλασικός επιστήμονας· ήταν αγωνιστής, μεγάλος, για τη ζωή, διεύρυνε και εμπλούτισε την επιστήμη με ανθρώπινο πρόσωπο, αφουγκράστηκε τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Βαθιά πολιτικοποιημένος, συχνά προειδοποιούσε ότι η Γη απειλείται σοβαρά από πυρηνικό πόλεμο, από τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα, από τη μόλυνση και την καταστροφή της βιοποικιλότητας, από τον καταναλωτικό τρόπο ζωής του ανθρώπου, από την προοπτική να οδηγηθεί (και) η τεχνολογία σε πρωτοφανή ανισότητα από την περιθωριοποίηση της κοινωνίας. Και είναι δυστυχώς πραγματικότητα η περιθωριοποίηση του ανθρώπου με την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού τις τελευταίες δεκαετίες. Η βίαιη διεύρυνση των ανισοτήτων, η επιτάχυνση της καταστροφής του κοινωνικού κράτους, της εργασίας, των εργασιακών σχέσεων, η λιτότητα, η φτωχοποίηση και η ακραία εμπορευματοποίηση με τον ξέφρενο καταναλωτισμό δημιούργησαν την απορρύθμιση της κοινωνίας, την υποβάθμιση της συλλογικότητας. Ο ατομισμός, η αδιαφορία, η αδράνεια έχουν κυριαρχήσει. Η χώρα μας έχει βιώσει και βιώνει τη βίαιη πολιτική του νεοφιλελευθερισμού και των «ελίτ», οι οποίες τροφοδοτούν την αντιπολιτική, τον φόβο, την ξενοφοβία, τον ρατσισμό./ ρούλης κοκελίδης
πως έγινε λίμνη η μοναξιά,/ έγινε λίμνη η στέρηση
πώς το κατάλαβαν τα αγριολούλουδα του πάσχα κι άρχισαν να μαραίνονται στο βάζο; μήπως δεν αναπνέουν, δεν ζουν, σε τέτοιες πολικές θερμοκρασίες που επικρατούν στους εργασιακούς χώρους; πάντως, με τη λήξη του ωραρίου, οι κουρασμένοι άνθρωποι του απογεύματος με τους πιασμένους ώμους έχασαν τους ανάλαφρους πρωινούς βηματισμούς τους. το βλέμμα τους δεν κοίταγε πια τον γαλανό αττικό ουρανό, αλλά το γκρίζο πεζοδρόμιο της πόλης. και η γυναίκα με το λουλουδάτο φόρεμα, που ξεκίνησε το πρωί «μέσα στους φρέσκους ροδαμούς» του ποιήματος; Πώς τη βρήκε το δειλινό. Το ποίημα στο τέλος του λέει «πως έγινε λίμνη η μοναξιά,/ έγινε λίμνη η στέρηση,/ ανέγγιχτη κι αχάραχτη». Αλλά οι ηρωίδες των ποιημάτων ίσως έχουν πάντα μια τύχη τραγική στο μυαλό των ποιητών. Πάντως, αυτό το κορίτσι, αυτή η γυναίκα, τελειώνοντας τη δουλειά, φόρεσε και πάλι ένα ολάνθιστο χαμόγελο και βγήκε πάλι στους δρόμους της πόλης./ κ μπεϊόγλου
ο δήμαρχος κ οι προεστοί μπροστά στην πρόοδο
ο δήμαρχος κι έπειτα οι προεστοί, που ήταν έτοιμοι να περάσουν πρώτοι, σταθήκαν. οι χωρικοί πισωπάτησαν. οι φιλόδοξοι ρητόρευαν, οι έξυπνοι πουλούσαν. οι παπάδες προσεύχονταν. κάθε πόλη, κάθε εποχή, σε ανάγκη «επέκτασης» και «προόδου», βρίσκει πάντα μια ομάδα ανθρώπων (τα ζώα δεν μετράνε προφανώς…) για θύμα. τους Εβραίους για τόσους αιώνες, τους Κούρδους σήμερα, τους/τις ομοφυλόφιλους/ες, τους Παλαιστίνιους, τους ιθαγενείς, τους μαύρους, τις γυναίκες. και πάντα οι πρόκριτοι μιας πόλης (μιας χώρας ή ενός πλανήτη), όταν απευθύνονται στον «λαό» εφευρίσκουν δικαιολογίες κατ’ επίφασην σπουδαίες, αλλά και τις απευθύνουν σε έναν κόσμο τόσο έτοιμο για να «πειστεί»…/ ε καρασαββίδου
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1325″]
