iloveithaki.gr \ aug 30th 2018
με λίγα λόγια: «χρειάζεται ένα διαρκές άνοιγμα στη σοσιαλδημοκρατία, προγραμματικό, φυσικά και σε επίπεδο προσώπων. η οργανωμένη βάση πρέπει να ανοίξει και να εντάξει κόσμο που θα γίνει ο κορμός της προοδευτικής παράταξης»
σχόλια ημέρας:
ο τσίπρας έφαγε κατραπακιά από το κκε
πήγε να το παίξει αριστερός ο τσίπρας κι έφαγε την κατραπακιά από το κκε: «η προσπάθεια του κυρίου τσίπρα να το παίξει ξανά αριστερός είναι για γέλια». τόσες μέρες κορυφαία στελέχη της δεξιάς έχουν ξεσαλώσει εναντίον συνολικά της αριστεράς με φρασεολογία που θα ζήλευαν πατενταρισμένοι αντικομμουνιστές της δεκαετίας του ’50, αλλά ο Περισσός δεν έβγαλε άχνα. καμία έκπληξη για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Για τα κομμουνιστικά κόμματα ο εσωτερικός εχθρός (ρεφορμιστές, ρεβιζιονιστές, λικβινταριστές) είναι πιο επικίνδυνος από τον εξωτερικό (ταξικός αντίπαλος) \ ανάγωγος
οι πολιτικές λιτότητας ευνοούν μόνο τις τράπεζες
υπάρχουν διδάγματα από την ελληνική κρίση χρέους για τον υπόλοιπο κόσμο. «οι πολιτικές λιτότητας είναι επικίνδυνες, ακόμη κι αν ορισμένες χώρες όπως η Γερμανία δεν έχουν ακόμη λάβει το μήνυμα. Ο λαϊκισμός είναι η βασικότερη πολιτική ανησυχία του σημερινού κόσμου και η πολιτική λιτότητας, όπως αυτή που υποστηρίζουν οι διαμορφωτές πολιτικής στο Βερολίνο, “ρίχνει λάδι” στη φωτιά με δύο ξεχωριστούς τρόπους. Διευρύνει το χάσμα ανάμεσα στους έχοντες και τους μη έχοντες μέσα στις μεμονωμένες κοινωνίες, συμβάλλοντας ώστε να καταστούν η δυσαρέσκεια και ο φόβος οι κινητήριες δυνάμεις στην εγχώρια πολιτική. Επιδεινώνουν επίσης την ανισότητα μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών μελών: η Γερμανία και η Ελλάδα δεν φάνηκαν ποτέ να απέχουν τόσο πολύ από την άποψη της ποιότητας ζωής όπως συμβαίνει σήμερα. Η ελληνική εμπειρία ενίσχυσε τα επιχειρήματα που υποστηρίζουν οι αντι-ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που έρχονται στην εξουσία σε όλη την Ευρώπη,- καθιστώντας τον συμβιβασμό σε πανευρωπαϊκό επίπεδο δυσκολότερο από ποτέ. Η λιτότητα μπορεί να είναι καλή στην εξισορρόπηση των τραπεζικών λογαριασμών, αλλά είναι καταστροφική η διεύρυνση της οικονομικής και πολιτικής ανισότητας» \ Ίαν Μπρέμερ και Λιον Λεβι
ο τσίπρας της νέας κεντροαριστεράς
εάν ο τσίπρας της πρώτης διακυβέρνησης συριζα ήταν ο αριστερός ορμητικός ριζοσπάστης, ο Τσίπρας της μεταμνημονιακής ωριμότητας μπορεί και να είναι ο αναθεωρητής της εν Ελλάδι σοσιαλδημοκρατίας. ‘Η τουλάχιστον, αυτό είναι το στοίχημα που ο ίδιος βάζει με αφετηρία τον ανασχηματισμό, δείχνοντας καθαρά την πεποίθησή του ότι τόσο οι εκλογές όσο – και κυρίως – ο μετασχηματισμός του πολιτικού χάρτη θα «παιχτούν» στον χώρο της κεντροαριστεράς και του κέντρου. Το εάν είναι ένα στοίχημα που μπορεί να κερδηθεί δεν θα κριθεί μόνον στα πρόσωπα. Ούτε βεβαίως στην Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, και την Μυρσίνη Ζορμπά – όσο άδικες κι εάν ήταν οι εναντίον τους επιθέσεις από πρώην «συντρόφους» τους που ερωτεύθηκαν όψιμα και σφόδρα τον νεοφιλελευθερισμό ως υπουργοί του Σαμαρά. Το άνοιγμα, άλλωστε, της κυβέρνησης σε στελέχη της σοσιαλδημοκρατίας ήταν διακριτό μεν, ήπιο και προσεκτικό δε, στον βωμό και των αναγκαίων ισορροπιών. Και το στοίχημα της νέας κεντροαριστεράς είναι σαφές ότι θα κριθεί κυρίως στις πολιτικές και τον σχεδιασμό της κυβέρνησης και του Μαξίμου – έναν σχεδιασμό που περνά μεν από τις κρίσιμες τριπλές κάλπες του 2019 αλλά έχει πρωτίστως μετεκλογική στόχευση/ ν λειβαδάρη
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1463″]
