Είναι η ήττα της Δεξιάς που βασίσθηκε στο τρίπτυχο πατριδοκαπηλία, εθνικός διχασμός και διαχρονική οικονομική καχεξία του ελληνικού λαού
Του ΚΩΣΤΑ ΠΟΥΛΑΚΙΔΑ
Η λύση που δόθηκε στο “Μακεδονικό” από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και την προοδευτική πλειοψηφία της Βουλής (εν προκειμένω ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜ.ΑΡ., Ποτάμι και ανεξάρτητους βουλευτές) δεν είναι μόνο η επίλυση ενός διμερούς ζητήματος ανάμεσα σε δύο κράτη.
Είναι μια βαριά και ιστορική ιδεολογική και πολιτική ήττα της Δεξιάς. Είναι η ήττα της Δεξιάς που βασίστηκε στο τρίπτυχο πατριδοκαπηλία, εθνικός διχασμός και διαχρονική οικονομική καχεξία του ελληνικού λαού. Η πατριδοκαπηλία και η αναζήτηση εσωτερικού εχθρού έκρυβαν ότι τα λαϊκά στρώματα καταδικάζονταν στη φτώχεια την ώρα που πλούτιζαν όσοι διαφέντευαν τον τόπο.
Τελειώνουν βασικά ιδεολογήματα που δημιούργησε η Δεξιά από τον Μεσοπόλεμο, πάνω στα οποία εδράζονταν οι καταπιεστικοί μηχανισμοί του εμφυλιακού και μετεμφυλιακού κράτους.
Τελειώνει οριστικά ο “από Βορρά κίνδυνος” (προσπάθεια που είχε ξεκινήσει τη δεκαετία του ’70, όταν βγήκε από την εξίσωση η Βουλγαρία με τη συνεργασία Καραμανλή – Ζίβκοφ). Μαζί με τον “από Βορρά κίνδυνο” κατεβαίνει το έργο που συντήρησε επί δεκαετίες κρατικές υπηρεσίες και παρακρατικούς μηχανισμούς. Υπηρεσίες και μηχανισμοί που κυνήγησαν πληθυσμιακές ομάδες, τις οποίες, αφού τις εκφόβισαν και τις βασάνισαν, τις εκτόπισαν και τις εκδίωξαν από τις πατρογονικές τους εστίες διαλύοντας οικογένειες και ερημώνοντας ολόκληρα χωριά όχι επειδή δεν ήταν Έλληνες ή επειδή δεν δήλωναν Έλληνες, αλλά επειδή μιλούσαν άλλη γλώσσα.
Γι’ αυτό και η λύσσα της Ακραίας Δεξιάς και της Ακροδεξιάς. Επαγγελματικές και πολιτικές καριέρες ολοκληρώνονται. Και οι επαγγελματίες του χώρου αντιδρούν όταν θίγονται τα συμφέροντά τους.
Η κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών, εκτός από ιστορική ιδεολογική και πολιτική ήττα της Δεξιάς, είναι και ήττα μιας παραδοσιακής αντίληψης που με τα χρόνια μετάλλαξε και το DNA του ελληνικού κράτους. Ηττήθηκε η αντίληψη σύμφωνα με την οποία δημιουργούνταν εθνικά θέματα και έμεναν άλυτα. Η θεωρία αυτή αφήνει τα εθνικά θέματα να ωριμάζουν πάνω στο δέντρο των προβλημάτων έως να σαπίσουν και να πέσουν με την ελπίδα ότι… “θα πέσουν από τη δική μας μεριά”.
Δείτε πώς γεννήθηκε το “Μακεδονικό” τη δεκαετία του ’90. Ο υπουργός Εξωτερικών της Δεξιάς δεν έθεσε κανένα θέμα όταν διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία και το ομόσπονδο κράτος της Μακεδονίας έγινε αυτόνομο κράτος. Και πάνω σε αυτή τη δική του παράλειψη, που έθιγε τα ελληνικά συμφέροντα, έχτισε μία πολιτική καριέρα είκοσι ετών που τον έκανε πρωθυπουργό της Ελλάδας.
