ή όπως λέμε ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο
ή όπως λέμε ουδέν νεώτερον από το το οράν
“μα από τη ζωή μονάχα την απελπισία έχω γνωρίσει, αυτή την αγωνία, το θάνατο και το πιο επιπόλαιο, το πιο παράλογο αλυσόδεμα της ζωής σε μια άβυσσο πόνου. βλέπω να σπρώχνονται οι λαοί, να χτυπούν ο ένας τον άλλον και να σκοτώνονται δίχως να λένε τίποτα, δίχως να ξέρουν τίποτα, με τρέλα, πειθήνια κι αθώα”.
αυτή είναι παρακαταθήκη ενός νεαρού στρατιώτη που μαζί με μια παρέα συμμαθητών του βρέθηκε από τα θρανία στα χαρακώματα, στην πρώτη γραμμή του μετώπου. κατά τη διάρκεια του α’ παγκόσμιου πολέμου εκεί θα ζήσουν τη φρίκη του θανάτου και τη σκληρή πραγματικότητα της μάχης, τη διάψευση των προσδοκιών τους και την προδοσία. ωστόσο οι νεαροί στρατιώτες της γερμανικής σιδηράς νεολαίας στέκονται στις θέσεις τους, υπακούουν εντολές, σκοτώνουν για να επιβιώσουν, έτοιμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους σε έναν πόλεμο που δεν καταλαβαίνουν.
μήπως σας θυμίζει κάτι;
είμαστε πεπερασμένα όντα,
ο πόνος είναι στη ζωή μας για να μας προφυλάσσει για να μας θέσει στο σωστό δρόμο
Και μια συμβουλή από κάποιον
”να μη μετράς, να μη λογαριάζεις, να ψηλώνεις όπως το δέντρο, που δε βιάζει το χυμό του, που αδείλιαστο αψηφάει τις ανοιξιάτικες μπόρες, χωρίς να φοβάται μη δεν έρθει το καλοκαίρι”
Ο θανατηφόρος ιός του φασισμού, των ολοκληρωτικών καθεστώτων, του καπιταλισμού δεν πεθαίνει ούτε εξαφανίζεται ποτέ, και μπορεί να μείνει δεκάδες χρόνια κοιμισμένος μέσα στα έπιπλα και τα ρούχα ή σε δημοκρατικές νεοφιλελεύθερες κοινωνίες και πως ίσως θα ερχόταν μια μέρα που για την δυστυχία και την γνώση των ανθρώπων η πανούκλα θα ξυπνούσε τα ποντίκια της και θα τα έστελνε να ψοφήσουν σε μία ευτυχισμένη πόλη». όπως λέει ο καμύ
η μόνη προστασία που διαθέτουμε απέναντι στις πανδημίες. είτε αυτό αφορά ολοκληρωτικά ή καπιταλιστικά όπως τα σημερινά καθεστώτα είτε πολέμους είτε θανατηφόρους ιούς… είναι η συνεχής επαγρύπνηση
