mi barco, mi tesoro

το καράβι μου, ο θησαυρός μου

ένα ποίημα για τον βόρειο ατλαντικό, το καράβι και τον άνθρωπο που γίνεται ένα μαζί του.

Στον βόρειο Ατλαντικό
δεν είχε θάλασσα.
Είχε βουνά.
Βουνά που περπατούσαν,
που σηκώνονταν ως τον ουρανό
κι έπεφταν πάνω μας.

Σαράντα πέντε χιλιάδες άλογα
χτυπούσαν στην καρδιά μου,
χοντρή λαμαρίνα το πετσί μου,
ατσάλι τα πλευρά μου,
κι είχα κανόνια είκοσι,
δέκα από κάθε μπάντα.

Δεν πήγαινα σε πόλεμο.
Πήγαινα να συναντήσω
την παλιά μου παρέα.

Κι εκείνη με περίμενε
με τα βουνά της σηκωμένα.

Η πλώρη βούταγε στο χάος.
Χανόταν η γέφυρα,
χανόταν ο ορίζοντας,
χανόταν ο κόσμος.

Κι εγώ περίμενα.
Όχι να σωθώ.
Να ξαναβγεί η πλώρη.

Γιατί δεν ήμουν πια άνθρωπος
πάνω σε καράβι.
Ήμουν το καράβι.

Κάθε τριγμός
ήταν ένα κόκαλό μου.
Κάθε χτύπημα
μια ανάσα κομμένη.
Κάθε λαμαρίνα που βογκούσε
ήταν η δική μου φωνή.

Είχα ξεχάσει το σαρκίο μου.

Κι όταν σηκωνόταν πάλι η πλώρη,
σηκωνόμουν κι εγώ.
Κι όταν έβρισκε δρόμο μες στα κύματα,
έβρισκα κι εγώ τον δρόμο μου.

Δεν μισούσα τη θάλασσα.
Πώς να μισήσεις
εκείνη που σου έμαθε
να μη φοβάσαι;

Είχα κάποτε έναν φίλο.
Κονταροχτυπιόμασταν σκληρά,
μετρούσαμε τις δυνάμεις μας,
δοκιμάζαμε τις αντοχές μας.

Κι έτσι μάθαμε
να μη φοβόμαστε κανέναν.

Τώρα, στη στεριά,
όταν φυσάει ο βοριάς,
κάτι βαθιά μου τρίζει.

Δεν είναι τα κόκαλά μου.
Είναι το παλιό μου καράβι
που ακόμη ταξιδεύει μέσα μου.

Mi barco, mi tesoro.

Το καράβι μου, ο θησαυρός μου.

Δεν ξέρω αν εγώ το κυβερνούσα
ή αν εκείνο με πήγαινε
εκεί που έπρεπε να φτάσω.

Ξέρω μονάχα
πως όσες θάλασσες κι αν πέρασα,
ένα κομμάτι μου
δεν γύρισε ποτέ στη στεριά.

δδμανιάς — iloveithaki.gr