thegreekcloud | 16.07.2015 | 11:16
Κάπα Κάπα Μοίρης
Tίποτε δεν ελέγχουμε, τίποτε δεν ασφαλίζουμε, τα «ίσως» για το αύριο μας εξουσιάζουν. Έρμαια της στιγμής είμαστε, όχι ρυθμιστές του χρόνου. Είμαστε η σκιά του ήλιου, όχι ο ήλιος ο ίδιος.
Τα εμπέδωσα αυτά από καιρό αλλά σας το ‘χω πει εκατό φορές μπαγασάκια πως δυο πράγματα ζητάω μόνο. Χωρίς και με αφορμές. Σήμερα μου ΄ρθε άλλη μια, κατακέφαλα.
Θα φύγουμε πρώτοι εμείς. Πάντα εμείς πρέπει να φεύγουμε πρώτοι.
Τα δυο σας να μη χαθείτε, ποτέ. Να βρίσκεστε. Όσο μακριά το ένα απ’ το άλλο και να ΄στε.
Αν το ξεχνάτε, που και που θα ερχόμαστε να σας παίρνουμε για μια βόλτα. Όπου και να ζείτε. Μ’ όποιους και να μοιράζεστε τη ζωή σας. Θα ερχόμαστε, θα κορνάρουμε βουβά για να κατεβείτε. Θα βάζετε τις ζώνες σας στο πίσω κάθισμα και θα δίνετε παραγγελιά, θα ξεκινάμε για όπου πείτε σεις.
Θα ακούμε -όσο δυνατά θέλετε- τα τραγούδια που εσείς θα διαλέγετε, θα σας αφήνουμε να βγάζετε τα κεφάλια και τα χέρια σας έξω απ’ τα παράθυρα, θα σας αφήνουμε να βρίζετε, να λέτε «μαλακιζμένο», να πετάτε τυρογαριδάκια, να μπουγελώνεστε και να μαλώνετε για χαζές αφορμές μπροστά μας. Δεν θα θυμώνουμε, θα χαμογελάμε μόνο. Κρυφά, να μη πολυπαίρνετε θάρρος.
Μετά, πριν έρθει για τα καλά η νύχτα, θα σας αφήνουμε στα σπίτια σας, στους αγαπημένους σας, θα βλέπουμε να μπαίνετε μέσα, να κλείνει η πόρτα πίσω σας και τότε μόνο θα ξαναφεύγουμε.
Αφού πρώτα αφεθούμε για λίγο σε μια λυτρωτική αγκαλιά, της καληνύχτας, του «να ΄στε καλά μωρά μας».
Γιατί εσείς θα είστε ακόμη δεκαπέντε και δώδεκα. Πάντα.
Κι εγώ, κι εκείνη, θα είμαστε εκεί, μαζί. Αόρατοι αλλά μαζί, χωρίς εισαγωγικά. Για πάντα.
