το 17

30cd5d5c-1cbe-464d-b9a6-07efc6828304sifiniera | September 2, 2016 by verajfrantzh

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

Xθες περίμενα αρκετή ώρα το 17 το τρόλεϊ στην στάση με θέα το πυροτέχνημα της δύσης του ηλίου να κρύβεται πίσω από τα πλοία του λιμανιού.

Έχουν αρχίσει να γεμίζουν πάλι τα λεωφορεία προς τη Δραπετσώνα, την Ευγένεια, τα Ταμπούρια, το Κερατσίνι.

Το 17 ζυγώνει τα Ταμπούρια από την κάτω μεριά στα όρια με την Κοπή. Ανεβαίνει παράλληλα του εμπορικού δρόμου της πλατείας και κάνει την πρώτη στάση μπροστά από τη χασαποταβέρνα, τον Χάϊδο, που έχει το πιο αλατισμένο και νόστιμο κοντοσούβλι σε όλη την περιοχή.

Μπαίναν τα παιδιά, μιλούσαν στον οδηγό, ρωτούσαν αν μπορούν να μπουν με το ποδήλατο. Δεκατριάχρονα, στον πήχυ της ανθρωπιάς η ηλικία τους. Τσογλάνια όμορφα, παιδάκια.

Ευγενικοί όλοι. Μετά από καλοκαίρι.

Τόσο γειτονιά που σε λιγώνει το συναίσθημα και πως να μείνεις σε σύνταξη σωστή και ορθή γραμματική.

Οι γειτονιές εξίσου ήρεμες με πετσέτες και εσώρουχα απλωμένα. Και η πλατεία απέναντι από το δημαρχείο γεμάτη παιδιά, σβούρες πόδοβολητά με πατημένα τενεκεδάκια απο κόκα κόλα. Εξαχρειωμένη ανταλλακτική αξία, ρε.

Εκεί που οι άνθρωποι δεν διαβάζουν ποίηση και κάνουν κανονικά επαγγέλματα όπως σουβλατζήδες, κομμώτριες, πωλήτριες, ψυκτικοί, οδηγοί ταξί, εργάτες πολύ. Δεν διαβάζουν, αλλά περιμένουν κάποιον να τους διαβάσει ποίηση και να τους μάθει. Και έχουν καρδιές τόσο άπληστα μεγάλες που συγχωρούν  την ελίτ που βγάζουν οι διανοούμενοι της πλάκας, οι δήθεν εγκεκριμένοι γραφιάδες και κάτι φαντασμένοι λυρικά μελωδοί φθηνών στίχων.

Τους πονούν, αλλά τους συγχωρούν. Γιατί ξέρουμε ανάμεσα στα στενά τι είναι να ξύνεις τους τοίχους για να φας ασβέστη, τι είναι να χάνεις αδερφό και μάνα, τι είναι να μετράς λίγη άμμο στις τσέπες, τι είναι ξύλο και μπερντάχι και οικογένεια εφταμελής με παππού και γιαγιά και μάρτυρες τους ανθρώπους που έχουν ανοιχτές τις πόρτες για κουτσομπουλιό αλλά και γιατί δεν έχουν να κρύψουν τίποτα.

Το 17 με άφησε πιο πέρα απο το σπίτι μου. Το 17 με πήγε πρώτη φορά στον Πειραιά. Πόσες φορές ενηληκιώθηκα ανάμεσα στις στάσεις του. Αμύθητη περιουσία.

Related

Το Σώμα Μετέωρο

Δε θα παντρευτούμε ποτέ, κουφάλα μικροαστέ!

Μια σκισμένη φούστα: μια χρήση και μια κατάχρηση

Hot this week

η δημοκρατία των likes

Κάποτε οι άνθρωποι ήθελαν να γίνουν γιατροί. Να θεραπεύουν. Ήθελαν να...

η ευρώπη των τραπεζών συνεχίζει να κυβερνά την ελλάδα

Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια από τα μνημόνια. Οι κυβερνήσεις άλλαξαν. Οι υπουργοί...

Όταν όλα γίνονται εμπόρευμα, τι μένει από τη δημοκρατία;

Υπάρχουν εποχές που οι κοινωνίες χάνουν τη δημοκρατία τους...

βότσαλο: όταν η ανάπτυξη γίνεται με σεβασμό

Υπάρχουν φορές που η ανάπτυξη δεν έρχεται με μεγάλες...

πέρα πηγάδι: ένας θησαυρός που περιμένει

Η Ιθάκη δεν χρειάζεται απλώς περισσότερους τουρίστες. Χρειάζεται ένα σχέδιο...

Topics

η δημοκρατία των likes

Κάποτε οι άνθρωποι ήθελαν να γίνουν γιατροί. Να θεραπεύουν. Ήθελαν να...

η ευρώπη των τραπεζών συνεχίζει να κυβερνά την ελλάδα

Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια από τα μνημόνια. Οι κυβερνήσεις άλλαξαν. Οι υπουργοί...

Όταν όλα γίνονται εμπόρευμα, τι μένει από τη δημοκρατία;

Υπάρχουν εποχές που οι κοινωνίες χάνουν τη δημοκρατία τους...

βότσαλο: όταν η ανάπτυξη γίνεται με σεβασμό

Υπάρχουν φορές που η ανάπτυξη δεν έρχεται με μεγάλες...

πέρα πηγάδι: ένας θησαυρός που περιμένει

Η Ιθάκη δεν χρειάζεται απλώς περισσότερους τουρίστες. Χρειάζεται ένα σχέδιο...

Η κοινωνική αντίσταση γίνεται πλέον καθήκον

Η ανθρωπότητα δεν ήταν ποτέ τόσο πλούσια. Παράγει περισσότερο πλούτο,...

Le Figaro: Η παγκόσμια Ιθάκη

Η είδηση είναι σημαντική. Η γαλλική Le Figaro, ένα από τα...

μιλάει ο τραμπ, εισπράττουν οι πολυεθνικές;

Κάθε φορά που ο Ντόναλντ Τραμπ κάνει μια εμπρηστική...

Related Articles

Popular Categories

Προηγούμενο άρθρο
Επόμενο άρθρο