γραφιάδες

19.05.2017, 15:40 | εφσυν

Λευτέρης Κουγιουμουτζής

«Δύσκολα τα πράγματα, πολύ δύσκολα!» λέει εμφατικά ο διευθυντής, κάθε φορά που διαβλέπει την πιθανότητα να φέρει η Τζώρτζια τη συζήτηση στα οικονομικά, από την άλλη άκρη της γραμμής. Αλλιώς τον κουμαντάρεις, άλλωστε, τον άλλον όταν τον έχεις στο τηλέφωνο κι αλλιώς στο κατά πρόσωπο, όπου δεν μπορείς να ξεγλιστρήσεις τόσο εύκολα και να αποφύγεις τα ενοχλητικά θέματα.

Κι ο διευθυντής, χρόνια στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, ήξερε πώς να διαχειριστεί τέτοιες καταστάσεις. Δεν έλεγε ψέματα ότι τα πράγματα είναι δύσκολα· πώς να γεμίσεις τις σελίδες σου, χάρτινες και ψηφιακές, με ενδιαφέρουσα ύλη και το ελάχιστο δυνατό κόστος, ώστε να μπορέσεις να ανταποκριθείς στις υποχρεώσεις σου; Οι διαφημιστικοί πακτωλοί πάψανε από χρόνια και η κάνουλα του χρήματος έχει στερέψει.

Αν όμως τα πράγματα είναι δύσκολα για τους διευθυντές, τι να πούνε κι οι γραφιάδες; Πριν από μία δεκαετία, όταν ξεκίνησε να χρονογραφεί η Τζώρτζια, έβγαινε ακόμα ένα αξιοπρεπές μεροκάματο.

Γιατί καλή η ματαιοδοξία κι η φιλοδοξία της καταξίωσης στον δύσκολο στίβο των κειμένων, αλλά αν δεν υπάρχει και κάποια στοιχειώδης οικονομική απολαβή, η συστηματική ενασχόληση με την αρθρογραφία αρχίζει να εξελίσσεται σε πάρεργο και ατονεί, για να στραγγαλιστεί ολοκληρωτικά κάποια στιγμή από την ανάγκη του γραφιά για βιοπορισμό ή να εκφυλιστεί σε γραφικότητα.

Κι όμως, δεν έχει πάψει να χτυπά το τηλέφωνο της Τζώρτζιας· άλλωστε οι ανάγκες των μέσων για κείμενα παραμένουν αμείωτες. Παρ’ όλα αυτά, κανένας δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει γι’ αυτά. «Γράψε μου κάτι, σε χάσαμε», ακούει συνεχώς απ’ τους αρχισυντάκτες, λες και το χρονογράφημα είναι προσωπική αφιέρωση με συναισθηματικό χαρακτήρα και δεν θα χρησιμοποιηθεί από το μέσο για εμπορική χρήση.

Αποτέλεσμα, η ποιότητα των κειμένων συνεχώς να υποβαθμίζεται, καθώς στην προσπάθειά τους να κλείσουν την ύλη τους, ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα δημοσιεύουν το οτιδήποτε, με πρώτιστο κριτήριο το μηδενικό κόστος. Κι οι διορθωτές, που θα μπορούσαν να εξωραΐσουν κάπως την αφόρητη κατάσταση προλαβαίνοντας, τουλάχιστον, τα κραυγαλέα συντακτικά και ορθογραφικά λάθη, αποτέλεσαν τα πρώτα θύματα της κρίσης κι απολύθηκαν από καιρό ως μη απαραίτητοι.

Κι όσο για την Τζώρτζια, προσώρας εργάζεται περιστασιακά ως επιμελήτρια εταιρικών κειμένων, ελπίζοντας πως κάποτε θα μπορέσει να καταπιαστεί και πάλι επαγγελματικά μ’ αυτό που αγαπά. Ως τότε, χρονογραφεί σποραδικά και ακανόνιστα προσπαθώντας να κρατήσει μια στοιχειώδη επαφή με τον χώρο και απαντά ευγενικά στις κλήσεις των διευθυντών, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τι πρόκειται ν’ ακούσει.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Ο «τηλεβόας»

Το σφίξιμο στο στομάχι